Céline was voor de release van Unison alleen nog maar bekend in het Franstalige deel van Canada, Zwitserland en Frankrijk, bekend in de Franstalige wereld dus, maar nog totaal onbekend in de Engels-sprekende werelddelen.

Dit betekende natuurlijk niet dat Céline nog nooit een uitstapje had gemaakt naar de Engelstalige muziek, zo had ze in 1985 de Engelse en Franstalige soundtrack opgenomen voor de film "Peanut Butter Solution". En zo staan ook op het album "En Concert" de Engelse nummers "Up Where We Belong", "Over The Rainbow" en "What A Feeling". In 1989 bracht ze "Can’t Live With You, Can’t Live Without You" uit, een duet met Billy Newton- Davis. "Listen To Me" werd een duet met Warren Wiebe, en alsof dat nog niet genoeg was heeft ze ook nog een duet gezongen met Dan Hill "Wishful Thinking". Alle drie de songs zijn terug te vinden op de albums en/of singles van de artiest waar ze de duetten mee opgenomen heeft.

Eerste engelse album

Na de duetten werd het tijd voor het Engelstalig soloalbum, dat haar aan de grote wereld buiten Québec, Frankrijk en Zwitserland zou voorstellen. Voor het opnemen en uitbrengen van dit album had CBS een budget van $25,000 (€ 19,000) wat Céline de rechten gaf om de tracks van het album "Incognito" opnieuw in te zingen in het Engels. Maar er waren nog drie grote events gepland waar Céline zou optreden. In 1987 zong ze met Dan Hill samen het duet wat ze eerder hadden opgenomen op de de Canadese conventie van platenmaatschappij CBS (het vroegere SonyBMG). Dat optreden had zo'n grote indruk achtergelaten op de president van CBS, Bernie DiMatteo, dat hij het budget voor het album verhoogde naar $100,000 (€ 75,000) zodat er ook nieuwe nummers op het album geplaatst konden worden. Daarna had Céline een optreden bij de Juno Awards, de grootste muziekprijs in Canada, en uitgezonden op primetime in heel Canada. Céline zong "Have A Heart", de Engelstalige versie van "Partout Je Te Vois", en na dit optreden was het budget al gestegen naar $300,000 (€222,550). Nadat de befaamde tekstschrijver en componist David Foster dit optreden later op videotape zag zei hij tegen Bernie DiMatteo dat dit niet genoeg zou zijn, en ze kregen een budget zonder limiet. Uiteindelijk heeft het album CBS $600,000 (€445,100) gekost. Maar dat krijg je ook als je gelijk met drie van de beste producers werkt die er zijn in Noord-Amerika; David Foster, Christopher Neill en Andy Goldmark.

"Unison" is opgenomen in studio’s in Londen, New York en Los Angeles. "Unison" is ook de single die Céline de grote doorbraak bezorgde in de Engels-sprekende landen, zo kwam het nummer op nummer 4 in de Billboard Top 100 in de VS en was het album al snel 3,5 miljoen keer over de toonbank gegaan in de VS . Het album kende grote successen in Canada en de VS, en uiteindelijk kreeg het 7 ker platina in Canada en platina in de VS. Vijf jaar na de release had het album bovendien goud bereikt in Noorwegen, Engeland en Nederland. In Frankrijk kreeg Unison pas goud in 1997. De release van dit album is alles behalve soft aangepakt. Al een paar dagen voor de release datum waren er al 50 journalisten, DJ’s en promoters van over heel Canada naar Chanteclerc gekomen. Ook waren er vele radiostations aanwezig die allemaal met spanning afwachten. René had een soort pre-listing party georganiseerd om ze zo warm te maken voor wat komen zou.

De zondag voor de release moest Céline tijdens een groot Banquet in de grote hal van Chanteclerc een paar nummers van het album zingen, waaronder "Where Does My Heart Beat Now" en "Any Other Way", die als single uitgebracht zouden worden. Na dit optreden had ze een persconferentie waar er allemaal vragen over het album, haar familie en hoe zij de Québecse cultuur en de wens van afscheiding van Canada ervaarde. De vragen over Québec, wilde en kon ze niet beantwoorden.

Release

De release van het album "Unison" en de releaseparty vonden op maandag 2 april 1990 plaats in het Métropolis, een grote discotheek op Rue Ste. Catherine in Montréal en werd live uitgezonden door Musiqueplus, de MTV van Québec. Dikke rijen fans stonden voor de deur, en Céline zong zes nummers van het album. Overal waar je keek in het Métropolis zag je vlaggen met de naam van de sponsor (Chrysler) en grote foto’s van Céline, de cover van het album (wat een mooie close-up is van haar gezicht, door Dimo Safari). Na de releaseparty was er weer een persconferentie, de tweede binnen 24 uur. Vragen die er werden gesteld waren o.a. “Waarom na zoveel Franse albums een Engelstalig album?” Céline antwoordde, “ Ik heb dit album gemaakt omdat Engels de internationale taal is, en ik graag een internationale artiest wil zijn” Ook werd er gezegd dat ze het eerst wilden proberen in het Engelstalige deel van Canada, dan de VS en als laatste Europa. Céline zei ook dat ze het de grootste uitdaging tot nu toe vond in haar carrière, eng maar extreem geweldig tegelijkertijd.

Om even op te sommen wat Céline de dagen na de release heeft gedaan hier even en leuk overzichtje, wij zouden er helemaal hondsdol van worden als je het lees. Nadat ze de persconferentie in Montréal heeft gehad vliegt ze als een speer naar Québec City waar ze om 12 uur s’middags verwacht wordt voor interviews een fotosessie en een handtekeningensessie, dan om 23:00 doorvliegen naar Toronto, om daar de volgende dag 2 april 09:00 interviews te geven voor de TV en voor 6 radiostations. Dan terug naar huis om vervolgends 9 april in Vancouver wat interviews te geven voor locale pers en radio, 10 april TV optredens in Calgary en Winnipeg. In minder dan 10 dagen heeft Céline 100 journalisten gesproken en voor ongeveer 60 radiostations interviews gegeven. 

Op 17 Juli 1990 vond opnieuw de jaarlijkse top van CBS bazen plaats in het Chateâu de Frontenac in Québec City. René wist dat Céline NU moest laten zien wat ze in haar mars had, anders zou "Unison" misschien nooit in de Verenigde Staten worden uitgebracht. Om 10 uur ‘s ochtends bracht Céline een perfecte vertolking van ‘"here Does My Heart Beat Now’". Walter Yetnikoff hoofd van CBS USA realiseerde zich eindelijk dat Paul Burger niets teveel had gezegd over deze 22-jarige zangeres. Ze was buitengewoon goed en een grote ster in haar eigen land.

Verovering van de VS en Europa

Vrijdag 21 september 1990 werd Céline gevraagd om in de ‘The Tonight Show’ van Jay Leno te verschijnen, maar er was een probleem: haar muzikanten hadden een werkvergunning nodig voor de VS, en het duurde doorgaans drie weken om zo’n vergunning te krijgen, maar ze hadden nog maar twee weken. Met allerlei via via contacten bij de regering wisten ze net op tijd de vergunningen te krijgen. Op 19 september vlogen Céline en René naar Los Angeles voor de repetities. Op weg van het vliegveld naar het hotel, hoorde Céline zichzelf voor de eerste keer op de Amerikaanse radio. Terwijl de eerste noten van het lied klonken noemde de DJ haar naam: “Dames en heren Celeeeeen Dion, een fantastische stem.” René vroeg aan de taxichauffeur of hij deze zangeres kende. De chauffeur zei dat hij nog nooit van haar gehoord had. René herhaalde de naam twee of drie keer. ‘Celeeeeen Dion, hoor je me. Onthoud haar naam, want je zult nooit haar stem vergeten. Toen ze voor het hotel stopten vroeg René zijn naam, die Brian bleek te zijn. Daarop zei hij: “Brian, dit is Celeeeeen Dion’. Céline lachte, schudde de hand van de chauffeur en noemde René een groot kind. Direct na de repetities voor de Tonight Show, waren de producers zo onder de indruk dat ze meteen vroegen of Céline in november na de Unison tour weer wilde komen. Het album werd mede door deze twee optredens een succes in de VS.

Nadat ze de VS veroverd had was het de beurt aan Europa, en dan te beginnen in Engeland, waar "Unison" gereleased werd op 16 september 1991. Ook daarvoor moest er natuurlijk wel gepromoot worden, daarom verzorgde Céline op 15 augustus 1991 in Browns, een discotheek in Londen een pre-listing party. En dit keer was het de bedoeling dat Céline haar nummers live zo goed mogelijk zong om zo de hoge bazen te overtuigen. De uitnodiging van deze party is niet te min. De CD en cassette tape van het album, compleet met uitnodiging en minibiografie. Ook blijft Nederland niet achter natuurlijk, Céline is midden 1991 te gast in de talkshow van Hans van Willigenburg samen met Gerard Joling waar ze een staaltje werk laat zien door "Where Does My Heart Beat Now"  te zingen als nooit te voren.

Alle internationale successen van "Unison" hebben zo ook een keerzijde in Québec. Zo wordt Céline genomineerd voor de Félix Award van “Beste Engelstalige Artiest”. Céline die een Québecse is in hart en nieren, komt wel het podium op, maar weigert de award in ontvangst te nemen, ook al wordt deze aangeboden uit handen van haar eigen zus. Ze geeft als commentaar “Ik ben een Québecse artiest, en zal dit ook altijd zijn, ik heb er echter voor gekozen om een Engelstalig album op te nemen, maar dit maakt mij nog geen Engelstalige artiest” even was het doodstil in de zaal, maar daarna klonk er een groot applaus los. De volgende dag hebben Céline en René zich verontschuldigd naar de Engelstalige gemeenschap in Montréal, die er nogal over viel dat dit gezegd was. Na die dag is de naam van de award die Céline weigerde gewijzigd naar “Beste album in een andere taal dan Frans” . Céline heeft haar “eigen” award meerdere malen gekregen.

Unison Tour

Bij een album hoort natuurlijk ook een tour en die kwam er al vrij snel. Céline had een contract getekend bij Donald K. Donald Productions voor de tour, deze begon in oktober 1990. Op 13 oktober verliest Céline haar stem en moet het concert afzeggen, maar gelukkig staat ze tien dagen later al weer op de planken in Sherbrooke. Tussendoor is Céline nog steeds bezig "Unison" te promoten. Op 19 mei begint Céline haar tour buiten Québec, en doet ze 37 concerten in 25 verschillende steden in Canada. De show in het Wintergarden Theater wordt opgenomen voor en uitgezonden op TV, ook zijn drie nummers van deze show terug te vinden op de video van "Unison". Een leuk interview met Celine en tussendoor een paar hits van "Unison" en dus ook een paar live optredens. Op 19 juni geeft Céline in het Montréal Forum een speciaal concert, ze zit dan tien jaar in het vak en ook dit concert is uitgezonden op TV. Céline wordt tijdens dit concert niet alleen begeleid door haar eigen band maar ook door het Montréal Symphony Orchestra.

De videoband is helaas via de reguliere weg niet meer te verkrijgen, maar met een beetje zoeken kun je deze nog wel vinden op Ebay en/of Marktplaats. Ook kun je kijken op de platenbeurs, om te weten te komen wanneer de eerstvolgende is kijk dan even op www.verzamelaarsjaarbeurs.nl 

Let wel dat er geen DVD is uitgebracht van "Unison".

Tracklist