De hele avond had Thérèse , Céline's moeder, al met een melodie in haar hoofd gezeten. Op een avond toen de kinderen al in bed lagen en het huis netjes opgeruimd was, ging ze met haar sigaretten, een potlood en gelinieerd papier aan de keukentafel zitten.

Ze neuriede de melodie en de woorden kwamen als vanzelf.

"Dans un grand jardin enchanté
Tout à coup je me suis rétrouvée
Une harpe, des violons jouaient.''

Ze was erg gelukkig toen ze naar bed ging die nacht, ze had iets gevonden wat ze mooi vond. Maar toen ze volgende ochtend beneden kwam en het opnieuw las, was ze helemaal niet tevreden met wat ze geschreven had. Ze begon opnieuw aan haar lied te werken, tot 's middags haar zoon Jacques thuiskwam. Thérèse vertelde hem wat het probleem was, en vertelde hem dat hij de muziek maar moest schrijven. Na enig tegensputteren van Jacques ("Maar mama, ik heb nog nooit een lied geschreven") ging hij aan het werk. Enkele uren later had hij iets, maar er miste nog steeds iets in het refrein. Céline, die bezig was met de afwas, luisterde ernaar en trok haar neus op. "Vind jij dan maar eens iets beters, als jij het zo goed weet." Zei Thérèse tegen Céline. Een kwartier later kwam Céline vertellen dat ze iets gevonden had. Ze had het missende stuk tussen de coupletten en de refreinen gevonden. De volgende dag namen ze het lied, ' Ce N'était Qu'un Rêve ' op in de keuken terwijl Jacques Céline begeleidde op zijn gitaar.

" De volgende dag namen ze het lied, 'Ce N'était Qu'un Rêve' op in de keuken terwijl Jacques Céline begeleidde op zijn gitaar."

Toentertijd had Céline al een manager, Paul Lévesque . In de zomer van 1980 had hij Céline horen zingen op de ' Repentigny Golf Club '. Hij was stomverbaasd geweest. Het gevoel dat deze twaalfjarige al in haar liedjes wist te leggen was ongelooflijk. Ze kreeg het publiek op haar hand alsof ze nooit anders gedaan had. Op 5 december 1980 tekende Céline een vijfjarig contract met het management van Paul Lévesque. Maar vanaf het begin waren er grote culturele verschillen tussen de Dions en Lévesque. Hij was stomverbaasd om te zien hoe de Dions leefden. Ze gingen ontzettend laat naar bed, zelfs Céline. Céline miste school en niemand in de familie leek zich daar iets van aan te trekken. Lévesque wist dat een eventuele carrière van Céline school niet in de weg mocht staan, dat was zo in de wet vastgelegd. Hij wilde niet op voorhand al problemen, en besloot Céline's ouders een brief te sturen waarin stond dat ze moesten zorgen dat Céline op school verscheen. Dit verslechterde de relatie tussen de beide partijen nog meer.

Lévesque had demo's laten maken van ' Ce N'était Qu'un Rêve ', ' Chante-La Ta Chanson ' en van ' Grand-Maman ' waarvan de laatste ook door Thérèse was geschreven. De demo's waren geproduceerd door Georges Tremblay en opgenomen in de Pélo Studio in Longueuil , een voorstad van Montréal. Lévesque wist de demo's echter niet aan de man te brengen bij de productie maatschappijen. Lévesque wist maar niet in welke categorie hij Céline moest indelen. Hij had geen idee van wat hij Céline moest laten zingen. In de winter van 1980 besloot Lévesque, op aandringen van Thérèse, contact te zoeken met René Angélil , de bekendste manager van Quebec; de manager van Céline's idool Ginette Reno . Lévesque stuurde hem de demo's maar Angélil kwam nooit met een antwoord.

Het was 30 April 1970, en een mooie dag. Thérèse Dion had haar zoons Michel, Jacques en Daniel gemobiliseerd om de tuin op te ruimen, de aarde om te spitten, het dode gras op te harken, het onkruid te wieden in de bloemperken en om de heg bij te knippen. Céline die een maand eerder twee was geworden, was met een schepje aan het spelen in haar zandbak. Toen Céline een blonde vrouw met een kinderwagen zag, die richting het huis kwam gelopen, dacht ze dat het haar oudste zus Denise met haar zoontje Christian was.

Céline begon de weg over te steken om naar haar zus te gaan. In de tuin hoorden de jongens de piepende banden en de gil van een vrouw. Ze renden naar voren en zagen hun kleine zusje onder een auto liggen. Michel rende naar Céline toe, terwijl Daniel zijn moeder probeerde weg te houden. Céline huilde. Haar moeder raapte haar op en zover ze kon zien was er niks gebroken maar het kleine meisje had blauwe plekken en een flinke bult op haar hoofd.

" In de tuin hoorden de jongens de piepende banden en de gil van een vrouw."

De chauffeur van de auto bood Thérèse $20 als ze de politie niet zou bellen, maar hij stond erop om Céline naar het 'Le Gardeur' ziekenhuis in Repentigny te brengen. De dokters daar waren bezorgd over Céline's symptomen. Ze had overgegeven, ze leek in de war, wilde slapen en huilde niet. De eerste hulp arts besloot haar over te plaatsen naar het 'Sainte Justine' kinderziekenhuis in Montréal en Michel ging met haar mee. Thérèse ging naar huis om voor de andere kinderen te zorgen en haar man op te wachten om te vertellen wat er gebeurd was.

Thérèse was met het avondeten bezig toen Michel belde met het slechte nieuws dat Céline een schedelbasisfractuur had. Die avond ging Thérèse naar haar dochtertje die voor het eerst van haar leven een nacht weg was van haar liefdevolle familie.