Terwijl René in Las Vegas zat, zat Céline niet stil. Ze voelde dat ze veranderde; ze was 17, bijna 18, en ze werd volwassen. Ze wilde lichamelijk veranderen. Als eerste ging ze naar een orthodontist om haar gebit recht te laten zetten. Haar gebit was vanaf het begin van haar carrière al een doelwit van spot geweest voor de roddelbladen, en nu had ze de tijd om daar wat aan te doen. Maandenlang droeg ze een beugel.
Céline wilde veranderen omdat ze verliefd was. In al die jaren dat ze had samengewerkt met René Angélil was ze verliefd op hem geworden. Altijd had het feit dat hij getrouwd was haar met beide benen op de grond gehouden, maar nu hij was gescheiden maakte ze een kans, ook al was hij 26 jaar ouder dan zij. Omdat hij zoveel jaren ouder was dan zij wist ze dat hij haar nog steeds als kind zag. Ze moest hem laten inzien dat ze nu een volwassen vrouw was.
" Ondertussen deden er allerlei geruchten over Céline de ronde, het was nu bijna 18 maanden geleden dat ze voor het laatst in het openbaar was verschenen."
René kon na enkele maanden in Las Vegas er weer fris tegenaan. Hij kwam thuis met zijn hoofd vol ideeën en plannen om Céline's carrière voort te zetten. Hij wilde een Engelstalig album maken, maar hij vond dat alleen Engels zingen niet goed genoeg was. Céline moest ook Engels leren spreken. Het was Céline's grote kracht om gevoel in haar liedjes te brengen, en als ze niet wist wat ze zong verloren de liedjes aan kracht. Bovendien als ze over de hele wereld carrière wilde maken, dan moest ze Engels spreken om met zoveel mogelijk mensen te kunnen communiceren. Dus ging Céline voor zes maanden naar Berlitz . 9 Uur per dag, vijf dagen per week studeerde ze Engels. Het begin was zwaar, maar na enkele maanden kwam Céline tot de ontdekking dat ze Engels begon te spreken, en het ook begon te verstaan.
René was erg ontevreden over de laatste twee albums ' Céline Dion En Concert ' en ' C'est Pour Toi '. Niet dat Céline het niet goed had gedaan, ze was juist beter dan ooit, maar hij wist dat Céline ontzettend toe was aan een grotere vocale uitdaging. De laatste twee albums misten die uitdaging en waren voor haar een makkie geweest. René had keer op keer naar de albums geluisterd en had zich gerealiseerd dat de liedjes en arrangementen ouderwets waren. Céline was volwassen geworden, maar haar materiaal was niet met haar meegegroeid. René vreesde de dag dat hij Eddy Marnay, de man die tot nu toe bijna al Céline's liedjes had geschreven, moest vertellen dat hij niet langer Céline's enige schrijver kon zijn
Ondertussen deden er allerlei geruchten over Céline de ronde, het was nu bijna 18 maanden geleden dat ze voor het laatst in het openbaar was verschenen. Ze zou het klooster ingegaan zijn, ze zou zwanger zijn en haar baby op een geheime locatie hebben gekregen om vervolgens de baby af te staan aan een vrouw in Zwitserland, Céline en René zouden stiekem zijn verloofd en getrouwd in Las Vegas. Van dat alles zat alleen in het laatste een kern van waarheid. Lang voordat René het wist had de media al ingezien dat Céline dolverliefd op hem was. Natuurlijk had Céline's ontwikkeling tot volwassen vrouw René niet koud gelaten maar zo gauw hij dacht aan Céline als vrouw, dacht hij zo snel mogelijk aan Céline de zangeres, een relatie tussen hen was onmogelijk.
De volgende stap was de verandering in haarstijl en kleding. Haar nieuwe imago was voor het eerst te zin in de videoclip van ' Fais Ce Que Tu Voudras ', dit was ook het enige nieuwe nummer in 18 maanden tijd. Het verscheen samen met Céline's grootste hits uit de periode 1981-1985 op het compilatiealbum ' Les Chansons En Or '.
In de lente van 1986 ontmoette René de bazen van Trans-Canada , de maatschappij die Céline's albums in Canada distribueerde onder het TBS label. De laatste twee albums hadden het slechter gedaan dan verwacht, en stiekem waren er twijfels gerezen of Céline's carrière nog wel toekomst had. René vertelde van zijn plannen voor de toekomst, en van het feit hoezeer Céline veranderd was het afgelopen jaar, en dat ze Engels had leren spreken. Maar Trans-Canada had te weinig vertrouwen in Céline om René een voorschot te geven voor het opnemen van een nieuw album. René was woedend. Céline had honderdduizenden albums verkocht en ze had bewezen wat ze kon, en toch wilde Trans-Canada nu niet met geld over de brug komen. René besloot per direct het contract met Trans-Canada te beëindigen, en beloofde hen dat Céline ook zonder hen over 5 jaar een grote ster zou zijn.
In werkelijkheid maakte René zich grote zorgen; hij zat nu met een geweldige artieste zonder label. Enkele dagen later kwam hij toevallig Bill Rotari , de directeur van CBS Records (tegenwoordig Sony) in Montréal, tegen in een hamburgerzaak. Hij ging naast hem zitten en begon Rotari te vertellen dat hij het contract met Trans-Canada had verbroken. Zoals hij al vaker gedaan had, verdraaide hij opnieuw de waarheid een beetje omdat hij niet durfde toe te geven dat Trans-Canada hem had geweigerd een voorschot te geven, want dan waren op voorhand al zijn kansen verkeken. René vertelde Rotari dat hij op zoek was naar een groter label. Hij wilde Céline op hetzelfde label als groten zoals Michael Jackson en Barbara Streisand en hij wilde werken met mensen die wisten waar ze het over hadden: 'Voor Céline's grote doorbraak heb ik een maatschappij nodig als die van jullie, tenminste als jullie Céline ook willen'.
Dezelfde middag sprak Bill Rotari met Vito Luprano , zijn talentenscout, en overtuigde hem ervan om Céline te gaan zien, die datzelfde weekend een privé optreden gaf in een hotel. Luprano voelde zich totaal niet op zijn gemak in het Franssprekende milieu, ook al sprak hij een beetje Frans. Céline's vertolking van Eddy Marnay's subtiele, gevoelige liedjes waren zo breekbaar dat hij er bang van werd, maar toen Céline enkele Engelstalige nummers zong als 'What A Feeling' zong ze zó goed dat Vito stijl achterover sloeg van verbazing. Wat het meeste indruk op hem maakte was dat haar materiaal zo divers was, ze kon alles zingen van ballads tot pop en van rock tot soul.
Enkele dagen later ontmoette René Vito in zijn kantoor. Hij was geïnteresseerd in Céline, maar alleen als ze haar sound grondig zou veranderen. René was het met hem eens en ging op zoek naar nieuw materiaal.
René stelde ook eisen aan een contract met CBS; hij wilde dat CBS alle mogelijkheden zou inzetten om Céline's nieuwe album te promoten. Hij wilde ook de mogelijkheid om na dit Franstalige album een Engels album te maken. CBS ging akkoord op voorwaarde dat het Franstalige album minimaal 100.000 exemplaren verkocht.
In de zomer van 1986 wist René eindelijk een ontmoeting met Luc Plamondon , de bekendste liedjesschrijver in Quebec, te regelen en legde hem de uitdaging voor die Céline te wachten stond. Ze moest haar publiek uitbreiden zonder haar oude fans te verliezen.
In de herfst van 1986 konden ze pas echt aan het werk. René gaf Plamondon alle vrijheid, en geïnspireerd door Céline's vastberadenheid, zekerheid en zelfvertrouwen schreef hij de tekst voor ' Lolita (Trop Jeune Pour Aimer) ' op muziek van Daniel Lavoie . Kort daarna schreef hij ook ' Incognito '. René was dolgelukkig met deze nummers.
