De moeder en haar zoon hebben het nomadenleven vaarwel gezegd. Céline Dion heeft haar showkleding in de kast gehangen en René-Charles heeft zijn Amerikaanse schooluniform aangetrokken. Hij gaat op zijn achtste voor het eerst naar school. En Céline, neemt rust op haar 41e. De perfecte gelegenheid om terug te kijken op haar herinneringen met het boek “Céline Autour Du Monde” het nieuwe boek over Céline dat binnenkort uitkomt en werd gerealiseerd door fotograaf Gérard Schachmés. Hij is Céline twaalf maanden lang geen moment uit het oog verloren. Repetities, intimiteit, vermoeidheid en ontspanning. Hij was erbij met zijn lens.

Na 25 landen te hebben bezocht, nadat ze gezongen heeft in de grootste stadions ter wereld en heeft opgetreden voor honderdduizenden fans, heeft Céline nu achttien maanden vrijaf om haar droom te verwezenlijken. Namelijk een tweede kindje!  Ze weet dat het niet makkelijk wordt. Het heeft hen destijds zes jaar gekost om zwanger te raken van haar zoon. Ster of moeder, de populairste zangeres van de wereld is voor alles een vechter.

Céline ervaart opnieuw haar vrijheid. Er is een einde gekomen aan de discipline die de concerten van haar vraagt. “Ik bescherm mijn stem niet meer. Ik heb een loopneus, een pollenallergie en last van reflux…maar dat is allemaal niet ernstig.” Toch schrikt ze af en toe op “Pas op voor je volgende show. Maar dan weet ik weer. Alles gaat goed, je hebt het recht!”

De diva werkt…om los te komen. Vijf maanden al woont het drietal rustig teruggetrokken op hun geheime plekje in de buurt van Montréal. Om tot rust te komen hebben de Dion-Angélil’s een eiland, Gagnon, gekocht. Het ligt op een half uur van de metropool Montréal. Een paradijs in Engelse stijl. De bossen zitten vol met vogels en eekhoorns, meren om te kajakken, een strand en een zwembad, bruggetjes uit sprookjes. Céline’s huis is een kasteel. Hoge muren opgetrokken uit grijze stenen, vier vleugels en een toren, een bordes met een rode loper en een veiligheidssysteem zoals in het Witte Huis en een enorm park. Op het gemillimeterde grastapijt is een speeltuin met draaimolens en trampolines. Er is ook een motorcrossparcours, een minigolfbaan, een tennisbaan en een skate-park. René heeft vijf kleinkinderen die zijn ‘achtertuin’ zullen waarderen.

Op de dag voor onze ontmoeting, heeft het paar een feest georganiseerd om nog even te genieten van de zomer, die zo vluchtig is in Canada. Alle rijke inwoners op de omringende eilanden doen het maar het is niet zeker dat hun landgoed er de volgende ochtend weer net zo uitziet als dat van de Angélils. Onder toezicht van meneer Jean-Jacques, heeft het personeel aan alle details aandacht besteed. Het gazon is gemaaid en geharkt en de terrasjes en uitkijkpunten zijn weer tip top in orde. We kunnen kiezen uit grote canapés bij de bossen of de kleine terrasjes aan het meer of voor de speeltuin. In het interieur van de residentie, is de sfeer zoals in een cocon. Er is rekening gehouden met de koude winters. Het kan 30 graden vriezen. Dikke muren, zwaar hout, schoorstenen, ramen, fluweel en groene taftzijde.

Op de ochtend van mijn bezoek, kiezen we voor een klein tafeltje, slechts aangekleed met een boeket van takken. Céline ziet er prachtig uit, haren in een knot en een gebruind gezicht, blote benen onder een minirok uit de laatste collectie van Dolce & Gabbana. Aan het begin van de lange vakantie, begreep René-Charles niet waarom zijn moeder hem vroeg zich aan te kleden. “Waar ga je heen, mama?”. Céline legt uit “Voor mijn zoon, thuisblijven wilde zeggen dat we de hele dag in onze pyjama liepen, zoals tijdens de tournee. Toen ik hem zei zich aan te gaan kleden, kreeg ik dezelfde reactie: “Maar waarom? Waar gaan we heen?”. De kleine jongen gaat niet graag weg. “Wanneer we willen gaan bowlen, kijkt hij bedrukt en vraagt: “Gaan we met de auto?” Voor hem betekent het nemen van de auto dat we in het openbaar verschijnen en dan ik er niet meer 100% voor hem kan zijn. Daarom heeft hij de neiging om thuis te blijven. De vreemde gewoonten van een ‘koninklijk’ kind.

Maar sinds 18 augustus 2009, heeft René-Charles zijn eigen leven. Op acht-jarige leeftijd heeft hij school ontdekt. Zijn school, zijn leraren, zijn vrienden, zijn rooster. De familie is verhuisd naar Florida waar de kleine is ingeschreven op een privé-school. En zijn ouders leven niet meer op hun eigen tijdsschema. Voorbij zijn de lange nachten en opstaan om twee uur in de middag. René zegt verbaasd. “Hij die altijd ’s nachts wakker was komt ons nu om kwart voor zeven wakker maken. Het resultaat is dat we elke dag al om kwart voor acht op school aankomen. Als je hem vraag hoe hij school vind zegt hij ‘Ongelooflijk!’. Zoals een volwassene die ergens een onbekende stam zou ontdekken. Céline: “Hij heeft al meteen vrienden gevonden. Ze zijn in een groepje van vijf en noemen zich “De Tijgers”. Ze werken samen en helpen elkaar”. Maanden heeft ze zich zorgen gemaakt. “Hij is nooit echt stabiel geweest en heeft nooit de gelegenheid gehad om op een normale manier kennis te maken met andere kinderen. Natuurlijk waren zijn neefjes en nichtjes er en zijn half-broers en halfzus. Maar wij waren al die tijd zijn stabiliteit”.

Voor het eerst, eindelijk, is zijn dagindeling niet gebaseerd op het tourschema van zijn moeder. Hij heeft nu zijn eigen schema. En toen zijn ouders hem op zijn eerste dag de school in zagen lopen, moesten ze wel een traantje wegpinken. “Als school niet bij hem past, zullen we het meteen laten weten” heeft de rector Céline gerustgesteld. Maar, in dit pedagogische paradijs waar elk kind een eigen chauffeur heeft, waar de leraren de studenten aan huis komen helpen en waar twee leraren op 15 leerlingen beschikbaar zijn, zou hij zijn plekje moeten kunnen vinden. Zijn favoriete vakken zijn wiskunde en natuurkunde. Het is een kind dat lange tijd een privé-leraar heeft gehad. Sindsdien heeft hij kort haar en draagt hij een gestreepte blauwe blouse die bij zijn ogen past, hij ziet er uit als een jonge heer. “Zijn lange haar was zijn bescherming, analyseert zijn moeder – die het niet erg vond dat hij hetzelfde kapsel had als zijzelf. Hij verstopte zichzelf erachter. Het was ruim acht jaar zijn identiteit. En ineens, KNIP! Het is het regelement van de school, het was moeilijk…”

René is altijd rustiger geweest dan zijn vrouw. "Dit kind heeft een geweldig aanpassingsvermogen. Tijdens de wereld tournee heeft hij zich aangepast aan elk land, alle wisselingen en hij heeft zich overal vermaakt. We hebben elke dag golf gespeeld. Vlakbij Parijs zijn we naar de mooiste golfbaan geweest, 'Saint-Nom-la-Bretelle". Sinds zijn laatste 'putt' in Frankrijk is hij al 15 kilo kwijt! Hij is slank, getransformeerd. "Ik eet geen rood vlees meer. Ik heb  heerlijke soorten vis ontdekt en ik let heel erg goed op..." Als hij een feest geeft moet de arme man helemaal goed opletten om maar niet naar de opeenstapeling van toetjes te staren, die hij voor zijn gasten heeft besteld. Taarten, daar houd hij echt van. Maar het was afvallen of sterven. Céline zegt het niet, maar ze gelooft er heilig in. Dus, op de verjaardag van haar man op 16 januari heeft ze het licht gezien: "Ik heb hem een persoonlijke trainer cadeau gedaan. We hadden natuurlijk de mooiste horloges op de wereld kunnen kopen, maar als je gezondheid achteruit gaat... Ik heb het dan in ieder geval geprobeerd. Als het goed uitpakt dan is dat des te beter voor ons allemaal." Haar ogen tranen. Een verborgen zorg. Je ziet het nu duidelijker dan tijdens haar tour, toen ze druk was met staande blijven, het volhouden van de tour. Het is dan ook wel zo dat ze dit jaar meer redenen heeft om zich zorgen te maken. René, die in 2000 kanker overwon en in 1992 een hartaanval overleefde, had nu een verstopte ader. "Hij is z'n gehoor verloren. Hij dacht dat het de telefoon was. Ik ging in die tijd elke twee dagen naar het ziekenhuis, zo erg was mijn immuunsysteem ingestort; in alle stadions en arenas heb ik alle bacterien opgevangen. Dus, die dag is René met mij meegegaan en heeft zich laten onderzoeken." De doktoren hebben de verstopte kransslagader weer open kunnen krijgen en hebben iets geplaatst waardoor de ader ruim genoeg blijft. Deze keer heeft René het goed begrepen. Met de hulp van Céline d'r coach heeft hij besloten - of zich erbij neergelegd? - om zijn leven te veranderen. Door alle training en kuren die hem fit moeten houden is hij er erg op getest. Zijn vriend en biograaf Georges-Herbert Germain somt op: "Hij neemt zich dingen voor. Dag spaghetti bolognese met pastrami en chorizo, dag schnitzels en lamsvlees, dag heerlijkheden... goed, dat houdt hij een tijdje vol..."

Celine duimt: "Ik wil Rene-Charles nog lang met zijn vader zien spelen." We stellen haar gerust: een vader van 67 jaar in een goede conditie, die kan nog makkelijk 20 jaar mee! Kijk maar naar jou moeder, ze is 82 jaar en nog als zakenvrouw druk bezig met haar stichting voor misdeelde kinderen. Celine blijft echter serieus. Alsof haar laatste uur in haar droomwereld is geteld. We doen ons best om het onderwerp van een tweede kindje te vermijden. We weten dat de eerste stap is gezet, maar het is zeker nog niet het moment om te springen van vreugde. Céline weet als geen ander dat deze technieken onzeker zijn. Dus duimt ze voor een goede afloop en ontwijkt ze het onderwerp niet, om maar geen slechte afloop over zich af te roepen.

Om 2 uur vanmiddag neemt ze het vliegtuig naar Florida om de bouw van hun nieuwe huis, dat al vertraging heeft opgelopen, te overzien. Ja, vertraging loopt zelfs Céline wel eens op. Dat scheelt. Ze lacht: "Het is wel oke, we staan in ieder geval niet op straat..." Ze zoekt Robin op, haar goede vriendin. Haar enige vriendin. "Ze is moeder van een bijzonder gezin, een uitzonderlijke vrouw, een bal van energie, van intelligentie, positieve geest, Celine is goed op dreef. Robin heeft me enorm geholpen. Ze heeft me geleerd dingen te zeggen..." Een verrassing. Ze lijkt wel een prater. Het is juist dat wat vaak het mikpunt van spot is. Ook in Québec, waar ze doelwit van veel komieken is. Gisele, een Québecse komiek proest uit: "Elk jaar vragen we ons weer af ' wat zal ze ons nu weer vertellen?' en we zijn nooit teleurgesteld."

Toch heeft ze zich stilgehouden over de nachtmerrie van haar jaren in Vegas: "Na drie jaar was alles onoverkoombaar geworden, lichamelijk, emotioneel en mentaal. René verdween achter de roulette tafels, ik zag hem minder en minder en thuis viel hij in slaap in een stoel. En ik werkte en speelde tegelijkertijd papa-mama thuis: ik hield echt niet van mijn leven. Het liep helemaal niet goed. Maar ik heb alles binnen gehouden. Robin was degene die me heeft aangedrongen: 'Als het niet goed gaat, dan moet je jezelf anders opstellen zodat het wel werkt, dat is jou verantwoordelijkheid. Sorry, maar ik heb geen medelijden met je...' Ze heeft me mijn eigen zwakheden laten zien." Wat een goede Amerikaanse zakelijkheid! Celine heeft het heft in eigen handen genomen en heeft het advies van Robin opgevolgd: "Ik heb met René gesproken en gezegd: 'Ik vraag je niet meteen een oplossing te vinden, noch om mij gelijk of ongelijk te geven, maar ik wil dat je naar me luistert. Gisteren zijn er wat dingen gebeurd, ik heb me de hele dag slecht gevoeld, en ik heb je helemaal niet gezien. Dat vond ik niet leuk. Het is geen oordeel over jou...' Ik heb nog nooit zo tegen hem gesproken!"

Het is boven verwachting uitgepakt. Tegenwoordig speelt Rene geen roulette en blackjack meer... slechts poker heeft hij aangehouden. Hij heeft luid en duidelijk zijn verslaving aan gokken toegegeven. Door de jaren heen heeft de zakenman, om maar niet zijn aandeel te verspelen, een tweede persoon aangewezen om de belangrijke beslissingen te nemen. Poker brengt in ieder geval de financien van Celine niet in gevaar. Wat een stel is het ook. Na 15 jaar is Celine nog altijd gek op haar man. "We vertouwen elkaar, we willen dat de ander onder de indruk is van de ander..." Zoals Denise Bombardier, de schrijfster die ze tijdens de tour heeft gevolgd, samenvat: "Ze gaat nog altijd de verwachtingen van haar man te boven. Het is een permanent doel dat ook als de brandstof van het stel functioneerd." En als alles stopt, zal dat dan de inzakking betekenen? Céline heeft er aan gedacht: "Ik ga absoluut langzaamaan steeds minder doen, voor mijn eigen gezondheid. Dat zal moeilijk zijn voor Rene, hij zal losgekoppeld worden van de wereld..." Geloof je dat de zielepiet zich erbij neer zal leggen? "Maar mijn talent is dat ik niet altijd meer wil! En ik hoef niet meer voor mijn brood te werken..." Wat René betreft, hij houdt zich met andere projecten bezig. Veronique DiCaire, die hard kan zijn als ze Céline nadoet, gaat bijvoorbeeld een internationale carriere starten (inclusief in Frankrijk in februari 2010), dankzij hem. En als hij nogsteeds boos is over het feit dat hij de hockey club van Montreal niet heeft kunnen kopen, dan kan hij zijn ego strelen met de Québecse Star Academy. Celine is trots: "Op het podium was hij echt geweldig. Hij gaf advies, sprak de deelnemers aan, hij was positief, constructief en nooit kwetsend. Ik heb vanuit de woonkamer gekeken. Ik zei tegen mezelf "Mijn god, hij is de beste!"