(Céline Dion / Frédérick Baron)

Et tout notre avenir repose sous des fleurs 
À chaque fois que je revois le Soleil
Dessiner sur les draps le reflet de nos corps
Je me noie, je me perds dans ce passé froissé
À nous chercher encore

Je t’aime bien au-delà des lois
De ce destin qui te retient
Sur un chemin trop loin du mien
Je t’aime encore plus fort que ça
À la vie, à la mort
Ce ne sont que des mots que j’ignore

Je n’ai rien changé de nos habitudes
Je reste dans le noir avec la certitude
De retrouver ce sourire qui calmait mes peurs
Mais tout se déchire, tout n’est que froideur
À chaque fois que se rendort le Soleil
Nos traces sur les draps s’en vont, s’évaporent
Et je sais que je dois oublier cette idée
De chercher ton corps

Je t’aime bien au-delà des lois
De ce destin qui te retient
Sur un chemin trop loin du mien
Je t’aime encore plus fort que ça
À la vie, à la mort
Ce ne sont que des mots que j’ignore

Je ne regarde plus le ciel
Je l’envie d’avoir pris ta main
Et toutes nos promesses d’éternel
Je ne regarde plus la mer
Je ne vis plus qu’entre deux mondes
À l’ombre de ton ombre

Je t’aime bien au-delà des lois
De ce destin qui ne comprend rien
Qui décide du mal et du bien
Je t’aime encore plus fort que ça
À la vie, à la mort
Ce ne sont que des mots que j’ignore

De stilte is gevangen tussen vier muren
De pijn danst met de eenzaamheid
Ze hebben me je glimlach afgenomen, en je hart
En onze hele toekomst rust onder bloemen
Elke keer als ik zie hoe de zon
De afspiegeling van onze lichamen op de lakens schetst
Verdrink ik, verlies ik me in dit verkreukelde verleden
Om ons weer te zoeken

Mijn liefde voor jou overtreedt de wetten
Van dit lot dat je vasthoudt
Op een weg die te ver van de mijne ligt
Ik hou nog meer van je dan dat
Voor eeuwig en altijd
Het zijn slechts woorden die ik niet ken

Ik heb niets veranderd aan onze gewoonten
Ik blijf in de duisternis met de zekerheid
Dat ik die glimlach terugvindt die mijn angsten wegnam
Maar alles scheurt in twee"en, alles is koud
Elke keer als de zon weer in slaap valt
Verdwijnen onze sporen op de lakens, gaan op in het niets
En ik weet dat ik deze gedachte moet vergeten
Om je lichaam te zoeken

Mijn liefde voor jou overtreedt de wetten
Van dit lot dat je vasthoudt
Op een weg die te ver van de mijne ligt
Ik hou nog meer van je dan dat
Voor eeuwig en altijd
Het zijn slechts woorden die ik niet ken

Ik kijk niet meer naar de hemel
Ik benijd hem dat hij je hand heeft gepakt
Al al onze eeuwige beloften
Ik kijk niet meer naar de zee
Ik leef alleen nog maar tussen twee werelden
In de schaduw van jouw schaduw

Mijn liefde voor jou overtreedt de wetten
Van dit lot dat je vasthoudt
Op een weg die te ver van de mijne ligt
Ik hou nog meer van je dan dat
Voor eeuwig en altijd Het zijn slechts woorden die ik niet ken