|
(Jean-Jacques Goldman)
ça t'arrive sans crier gare Au milieu d'une heure incolore
Un geste, une odeur, un regard
Qui comme déchire ton décor
Tout à coup ce coeur qui t'avait presque oublié
Se pointe à ta porte et se remet à cogner
Attention, le ballet va commencer
Tu comprends pas trop c'qui t'arrive
Tu crois d'abord à une erreur
Tu l'évites et lui te devine
Entre le désir et la peur
Tu t'entends lui dire des phrases sans aucun sens
Qu'importe les mots n'ont plus d'importance
Car le ballet a commencé
Il met ses plus beaux atours et du miel sur sa voix
Toi tu te fais velours et tes bijoux brillent sur toi
Il te dit poèmes et rêves de lointains voyages
Tu réponds Florence, peinture, impeccables images
Dames et cavaliers, avancez
Un coup d'oeil à son dos, ses hanches, quand s'efface le galantin
Un regard quand elle se penche et laisse deviner un sein
Elle sait dejà ses mains, les contours de sa bouche
Le cambré de ses reins, qu'elle a noté en douce
Car le ballet va s'animer
Il a su les codes et donné les bons mots de passe
Encore un peu d'alcool et que tombent les cuirasses
Livrées les clés des corps enfin les peaux s'embrassent Car le ballet, est bientôt terminé
Et la vraie vie, va commencer
Et oui - la vraie vie -
Het overkomt je zomaar, zonder waarschuwing
In het kleurloze uur
Een beweging, een geur, een blik
Die jou decor bijna vernielen
En dan dit hart wat jou bijna was vergeten
Komt aan je deur en begint weer te kloppen
Attentie, het ballet begint bijna
Je begrijpt niet wat er met je gebeurd
Je denkt enkel aan een fout
je vermijdt hem en je voospelt jezelf aan hem.
Tussen het verlangen en de angst
Jij hoort hem woorden zeggen, zonder enige reden
Het geeft niet, de woorden zijn niet meer zo belangrijk
Omdat het ballet begonnen is
Ze is op haar mooist en met honing op haar stem
Jij doet je fluwelen en de sieraden schitteren op jou
Hij verteld gedichten en verhalen over verre reizen
Jij antwoord Florence, verf en onberispelijke beelden
Dames en partners , kom naar voren
Een blik naar zijn rug, zijn heupen, wanneer de galant (??) uitwijkt
Een blik wanneer zij zich vooroverbuigt en een borst laat doorzien
Zij weet reeds zijn handen, de omtrekken van zijn mond
De rug rechten, wat zij stilletjes opmerkt
Want het ballet wordt levendiger
Hij wist de codes en gaf het password
Een beetje meer drank en de gordijnen vallen
De sleutels van de lichamen zijn gegeven, de huiden omhelzen ze
en de tijd stopt zolang de gunst duurt
Want het ballet is bijna afgelopen
En het echte leven zal beginnen
En ja Het echte leven
|
