|
(Jean-Jacques Goldman)
En attendant ses pas, je mets la musique en sourdine, tout bas
Trop bête, on ne sait pas, s'il sonnait
Si je n'entendais pas cette fois
En attendant ses pas ce matin-là
Un soir, un matin, un hiver, une aube
Un printemps qu'il choisira
Rien, je n'en sais rien, je mets des lumières
Les nuits au bord des chemins
En attendant ses bras je peins des fleurs aux portes
Il aimera ça
En attendant le doux temps de ses bras
Et je prends soin de moi, rouge à mes lèvres, à mes joues
Pour qu'il ne voit pas
Quand trop pâle parfois, ne surtout pas
Qu'il me surprenne comme ça
Il y a de l'eau fraîche et du vin
Je ne sais pas ce qu'il choisira
Je ne sais s'il est blond, s'il est brun
Je ne sais s'il est grand ou pas
Mais en entendant sa voix je saurai
Que tous ses mots, tous seront pour moi
En attendant le doux temps de ses bras
J'y pense tout le temps à cet instant, oh quand on se reconnaîtra
Je lui dirai c'était bien long, non, je ne lui dirai sûrement pas
En attendant ses pas, je vis, je rêve et je respire pour ça
En attendant juste un sens à tout ça
Un soir, un matin, un hiver, une aube
Un printemps qu'il choisira
Rien, je n'en sais rien, je mets des lumières
Les nuits au bord des chemins
En attendant ses bras je peins des fleurs aux portes
Il aimera ça
En attendant juste un sens à tout ça, à tout ça
In afwachting op zijn stappen, zet ik de muziek zacht, heel zacht
Te stom ik weet niet of hij belt
Of ik het deze keer niet hoorde
In afwachting op zijn stappen die bewuste morgen
Een avond, een morgen, een winter, en dagenraad
Een lente die hij zal kiezen
Niets, ik weet e niets van af, ik doe de lichtjes aan
De nachten langs de wegen
In afwachting op zijn armen, schilder ik bloemen op de deuren
Hij zal daarvan houden
In afwachting op de zachte tijden van zijn armen
Ik zorg voor mezelf, lippenstift op mijn lippen, rouge op mijn wangen
Opdat hij het niet ziet, soms toch te bleek, vooral niet
Dat hij mij verast
Er is vers water en wijn
Ik weet niet wat hij gaat kiezen
Ik weet niet of hij blond of donker is
Ik weet niet of hij groot is of niet
Maar als ik zijn stem hoor zal ik het weten
Dat al zijn woorden allemaal voor mij zullen zijn
In afwachting op de zachten tijden van zijn armen
Ik denk de hele tijd aan dit moment, oh, waneer we elkaar zullen herken
Zal ik hem zeggen dat het lang duurde, nee, ik zal het hem zeker niet zeggen
In afwachting op zijn stapen leef ik, droom en adem ik daarvoor
Een avond, een morgen, een winter, en dagenraad
Een lente die hij zal kiezen
Niets, ik weet e niets van af, ik doe de lichtjes aan
De nachten langs de wegen
In afwachting op zijn armen, schilder ik bloemen op de deuren
Hij zal daarvan houden
In afwachting op slechts het gevoel voor dat alles
|
