Ik ben Suzanne Bruins en ben 28 jaar. Mijn "fan zijn" begon op vakantie in Frankrijk ergens op weg naar een stadje in de auto. Op de radio hoorde ik "Des Mots Qui Sonnent" ik snapte niks van de woorden, maar de melodie sprak me aan. Ik wilde hoe dan ook de single hebben, (niet wetende dat er geen single van te krijgen was) dus heb ik uiteindelijk maar het hele album gekocht, en de rest van de vakantie zat dat album dus in mijn discman. De overstap van Madonna naar Céline was gezet.

Maar vanaf oud en nieuw 1993 ben ik pas echt die-hard fan. Ik kreeg "The Colour Of My Love" onder de kerstboom. Ik moest natuurlijk gelijk luisteren naar wat ik had gekregen, en op een of andere manier sprak track nummer 3 me wel aan (Think Twice). Toen wist ik nog niet dat dat 2 jaar later een enorme hit zou worden! Van 1993 tot 1995 was het rond Céline en mijn fan zijn erg stil. Maar ja dan komt er weer een album en dat koop je dan, je kent dat wel, het gaat van kwaad tot erger.

In 1999 kreeg ik te horen dat Céline de dag voor haar concert in het Amstel Hotel zou verblijven, dus..ik en nog 9 of 10 anderen geloof ik hadden afgesproken. Om een uur of 11, 12 stonden we met z'n vieren bij het Victoria hotel te wachten op nog iemand anders. Opeens herkende een van de dames bassist Marc Langis. Je begrijpt, we moesten met hem op de foto en alles. Na de schok van het feit dat we Marc hadden ontmoet bekomen (dat was al meer dan dat we ooit hadden durven dromen) liepen we richting het Amstel hotel. Rond een uur of 1 zagen we Eric (destijds haar bodyguard) buiten staan. Dus huppa handtekening gebietst. Rond 2 uur kwam Céline er dan EINDELIJK aan. We moesten netjes in de rij bij de auto staan,we hadden maar 2 minuten per persoon, maar als je tegenover Céline staat lijken die 2 minuten érg lang.

Ook had ik weer geluk in 2002, ik en de rest van het CDIP-team, hadden toen wel heeeel veel geluk, we hadden allemaal kaartjes voor de Tros TV show. En als je dan zo dichtbij Céline zit, is ze zo "touchable" maar ook zo ver weg. In juli / augustus 2002 ben ik samen met Cindy en Bas drie weken in Montréal geweest, en geloof me 'the place to be'! Kan er weinig over zeggen, denk dat je het gewoon zelf moet gaan zien.

In Oktober van 2002 had ik weer eens geluk, Céline zat in België dus het halftallige CDIP team natuurlijk ook. Drie dagen lang van half 8 tot 6 posten, aanvankelijk voor niks want Céline was nog niet aangekomen. Ik kon natuurlijk niet nu ze zo dichtbij was opgeven, ik had toch nog genoeg vrije dagen over dus hebben we maar besloten dat we nog een paar dagen zouden gaan, en de 2e reeks dagen hadden we meer geluk. We zijn naar huis gegaan met een mooie handtekening van Céline!

In november of december 1999 kwam ik bij het CDIP. En nog steeds ga ik met hetzelfde enthousiasme door. CDIP is van fans voor fans. Anika, jou wil ik bedanken voor alles wat je voor het CDIP hebt gedaan. Zonder jouw inzet zou het CDIP vandaag de dag niet het CDIP zijn zoals het nu is.