Ik weet nog dat we voor het eerst hoorden dat Céline naar Las Vegas zou gaan. In 2002 kwam het grote nieuws, ze had een drie-jarig megacontract getekend voor een grote show die geregisseerd zou worden door Franco Dragone, je weet wel, de oud-directeur van Cirque Du Soleil. Ik wist destijds natuurlijk wel iets van Cirque du Soleil, maar een echt concreet beeld ervan had ik niet. Céline’s show was voor mij gehuld in een dikke wolk van onwetendheid want zelfs bij Las Vegas kon ik me geen echte voorstelling maken. Nu vijf jaar later is het allemaal voorbij en heeft Céline Dion een onuitwisbare indruk achtergelaten in het woestijnzand van Sin City. De entertainment industrie zal dankzij A New Day… in Las Vegas nooit meer hetzelfde zijn.

Op 15 december 2007 was het dan echt zover, na jaren speculeren over de definitieve einddatum van de show, is het doek gevallen onder toeziend oog van bijna alle mensen die vanaf het eerste uur geloofden in deze droom. De sfeer in de zaal was ongelooflijk bijzonder, een sfeer die geschapen werd door 4148 enthousiaste mensen die wisten dat ze getuige zouden zijn van een moment dat de muziekgeschiedenis in zou gaan. Onder hen Céline’s moeder, Thérèse Tanguay-Dion, Céline’s echtgenoot en manager, René Angélil, Céline’s zoontje René-Charles die met zijn zes jonge jaren zo goed bleek te beseffen dat zijn moeder een heel bijzondere avond voor de boeg had. Zij werden vergezeld door tientallen leden van de Dion familie. Verder waren er veel Québecse prominenten als Luc Plamondon en Garou.

Meer achterin de zaal zat de geestesvader van A New Day… Franco Dragone die op gepaste wijze en op zijn eigen manier, op wat meer afstand afscheid nam van een van zijn grootste creaties. Al deze bijzondere mensen, die zoveel hebben betekend in Céline’s persoonlijke leven en in haar carrière werden op hun beurt omringd door Céline’s grootste fans, mensen van alle leeftijden, achtergronden en nationaliteiten, die speciaal voor deze bijzondere gelegenheid vanuit alle werelddelen waren overgevlogen.

Na een korte introductie van de directeur van Caesars Palace en een verkorte versie van de documentaire “A New Day: The Secrets” begon de show bijna een uur later dan normaal, net zoals bijna alle andere shows die week. Céline nam haar tijd, scheurde met een bijna spiritueel gebaar voor elke show een blaadje van haar scheurkalender die aangaf hoeveel shows er nog te gaan waren. 4,3,2 en tenslotte nog 1.

Terwijl ze voor de allerlaatste keer haar positie innam achter de niet meer zo geheime schuifdeur in het LED scherm luisterde het bijzondere gezelschap in het Colosseum naar de eerste noten van “A New Day Has Come” en enkele seconden later verscheen ze voor de allerlaatste keer onderaan de geprojecteerde trap in haar zwarte gewaad met glitters en de grote strik. Éen zucht van emotie in de zaal, haar eerste gezongen woorden en toen in een golfbeweging van liefde, ontzag en trots, een staande ovatie die zijn weerga niet kent voor de vrouw die vijf jaar lang de meest stralende ster op de Strip was. Ze was zo sterk, keek op, glimlachte zoals alleen zij dat kan en groeide tot ongekende hoogte. Als er een avond was waarop Céline gedragen werd door haar publiek, dan was het deze avond, ze genoot en nam elk moment, hoe klein ook, in zich op.

En ze zong, beter dan ooit, met alles wat ze in zich had. Na “To Love You More” vertelde Céline dat bijna niemand in de entertainmentwereld aanvankelijk geloofde in “A New Day…”. Het leek alsof de Titanic opnieuw zou zinken maar ze hielden vast aan de grootste droom en geloofden erin met alles wat ze in zich hadden en dat die droom groot genoeg was om elke avond het rode pluche van het Colosseum tot op de laatste stoel te voelen. “Bedankt, dat jullie bléven komen…” een klein traantje verscheen in haar ooghoek, toen keek ze naar haar arm en probeerde het witte sjaaltje dat daar omheengebonden is, iets op te schuiven. Ze vertelde dat ze van René-Charles een twee meter grote kaart had gekregen om haar fijne kerst en een goede laatste show te wensen. Ze tilde daarna haar hand op om het witte koortje dat van onder het witte sjaaltje tevoorschijn kwam te laten zien dat haar zoon voor de show om haar pols had gestrikt: “the bow of love” (de lus van de liefde). René-Charles was zo trots en glunderde van oor tot oor.

Langzaam aan tikten de minuten weg terwijl Céline de show van haar leven gaf. Bijzonder waren de twee nieuwe nummers in de show: een ongelooflijke renditie van “Taking Chances” en geheel in de kerstsfeer het nummer “The Christmas Song”. Langzaam aan tikte de tijd weg naar het overmijdelijke moment. Terwijl Céline de laatste noten van de encore “My Heart Will Go On” zong wist op dat moment heel Las Vegas en in het bijzonder iedereen in het ronde gebouw aan Las Vegas Boulevard dat het einde van een tijdperk was aangebroken. Céline nam gracieus haar laatste staande ovatie in ontvangst terwijl achter haar de dansers en de leden van de band voor de laatste keer een lange rij achter haar vormden. In een regen van 100.000 rode rozenblaadjes werden zij vervolgens gehuldigd terwijl bij de meesten de tranen inmiddels rijkelijk vloeiden. Ook in het publiek werden de emoties op de vrije loop gelaten terwijl Céline voor de laatste keer die avond afscheid nam van haar publiek. Vervolgens zwaaiden de dansers en de bandleden ook een voor een tijdens de aftiteling naar het publiek en verdwenen vervolgens verdwenen van het podium waarop zij vijf jaar gedanst, muziek gemaakt, gezongen, gelachen, gehuild maar vooral gelééfd hadden. Na de aftiteling sloot op het LED-scherm in perfecte symboliek het laatste gordijn. De nieuwe dag was geëindigd…

Met een diepe buiging nemen we afscheid van de cast & crew van A New Day… sommige dingen zijn niet in woorden te vatten, maar herinneringen zijn blijvend.