The New English Album Everyone is Talking About
Eindelijk! Na maanden vol verwachting te hebben gewacht, is het dan zover: Taking Chances, het eerste nieuwe Engelse album in 3 jaar, ligt in de winkels. Tijden lang werd er op de forums al gediscussieerd over het album, de titel, de nummers en de producers. Vol frustratie hebben mensen uitgeroepen dat het niks zou worden, anderen konden er maar niet over uit hoe geweldig het zou worden. Zelf kan ik weinig met namen van producers en titels van nummers, dus vaak heb ik me terzijde gehouden bij dat soort gesprekken. Maar of je nou langs de zijlijn toekeek of vurig meedeed aan de discussies, één ding was zeker: iedereen keek uit naar de release van dit speciale album. De foto’s die al eerder op het internet verschenen spraken boekdelen; Céline met een énorme bos haar, in een strak pak en met een zelfverzekerde blik in haar ogen waar je niet omheen kon. Het was wel duidelijk dat het dit keer anders dan anders zou gaan.

Vol verwachting maar toch ook een beetje nerveus legde ik thuis de cd voor het eerst in de cd-speler. Bij Engelse albums is het voor mij altijd even spannend of ik ze echt goed zal vinden of niet. Leuk zijn ze bijna allemaal, maar of ik ze op repeat kan laten staan is nog maar de vraag. Zeker met de hoge verwachtingen voor dit album was het toch wel spannend om te zien of Taking Chances ze waar zou maken.

Taking Chances
het eerste nummer dat door de boxen galmde was Taking Chances, de titelsong en de eerste single van het album. Gelijk ook meteen een van de covers van het album, namelijk van de Engelse band Platinum Weird. De originele versie had al op YouTube gestaan, dus deels waren we al voorbereid op dit nummer. Een heerlijk nummer om naar te luisteren en totaal anders dan we eigenlijk van Céline gewend zijn. Het nummer neigt naar rock, iets waar Céline wel van houdt, blijkt. Ook de videoclip van dit nummer is gedurfd. Het is een goede aftrap van het album.

Alone
De tweede cover van het album is het tweede nummer op de cd. Dit keer een zeer bekend nummer van "Heart", namelijk de hit “Alone" . De twee nummers lijken op het eerste gezicht sterk op elkaar, maar waar Heart meer rock-achtig is en grote contrasten tussen harde en rustige stukken heeft, is de versie van Céline subtieler en meer opbouwend. Het nummer begint met strijkers, die de helft van het lied ongeveer de belangrijkste begeleiders blijven. Pas daarna komen de drums, gitaren en weet ik wat allemaal om de hoek kijken. Dan pas komt de rock kant van het nummer echt naar voren. Er zit power in dit nummer en het is heerlijk om onze diva het te horen zingen.

Eyes On Me
De eerste echte verrassing van dit album: een nummer dat al vaak aangeduid is als een “Shakira” lied. Toen ik het voor het eerst hoorde, had ik er wat moeite mee. De tekst, de melodie, het zat me allemaal veel te dichtbij de nummers die op het moment in de top 40 staan. Zou Céline echt zomaar zo teruggrijpen naar een ‘populaire’ formule en anderen na gaan doen? Maar ik moest wennen aan de nieuwe stijl. Het is overduidelijk een nummer dat Céline op haar eigen manier vertolkt. De Oosterse invloeden maken het nummer lekker anders van wat ze eerder heeft gedaan. Een
geweldige toevoeging tot de lijst van uptempo nummers die ze al had staan en een perfect nummer voor de tour.

My Love
Eén van mijn instant favorites. Een ballad, ja, maar toch anders dan we van onze idool gewend zijn. Er ligt meer nadruk op de tekst en op Céline d’r stem dan voorheen het geval was. Er zit een hoogtepunt in het nummer, maar er word minder gericht naartoe gewerkt. Het gevoel van het nummer is duidelijk te horen in de stem. “Could you see I could break, did you notice all my mistakes?” “Zag je dat ik kapot kon gaan, merkte je al mijn fouten op?” Misschien is het wel gewoon de tekst die het ‘m voor mij doet, maar dit nummer raakt me meer dan andere Engelse nummers die
Céline heeft opgenomen.

Shadow of Love
Een nummer dat ik toch als iets minder ervaar. Dat betekend niet dat ik er niet graag naar luister, maar vergeleken met de andere nummers is dit toch een van de minder goede. Het is een lekker uptempo nummer, maar het doet me toch te veel denken aan de beats van “One Heart” en het nummer “You and I”

Surprise, Surprise
Een Frans Bauer hit noemde vrienden het toen ze stukjes van dit nummer vóór de release van het album hoorden. Niet omdat ze het niks vonden, maar omdat het zo’n heerlijk nummer is waar je je armen om de schouders van je buurman heen slaat en lekker kan mee-lallen. Naast het feit dat dit nummer daar inderdaad uitermate geschikt voor is, is er nog iets wat me opvalt. De schrijfster van dit nummer beschreef het als een lied dat gaat over hoe je mensen leert kennen, dat je pas na een tijdje het onderste van de kan laat zien. Op dit album komt deze tekst echter nog veel
beter tot z’n recht: “Just when you think you’ve got me figured out… surprise, surprise” cdip. Net toen iedereen dacht Céline in een hokje te hebben geplaatst, komt ze met dit album en laat ze zich weer van een totaal andere kant zien. Een leuk nummer met weer een totaal andere melodie en soort tekst dan we gewend zijn.

This Time
Wat een verrassing. Altijd al had ik dit soort nummers gehoord van andere artiesten, hopend dat Céline ooit ook zoiets zou vertolken. Als er een zangeres is die met emotie kan zingen, dan is het Céline wel. En hier is het nummer dan, een emotionele tekst die Céline duidelijk aan het hart gaat. Bij de Recording Sessions word duidelijk dat ze moeite heeft met het nummer, dat ze misschien te veel bezig is met de inhoud ervan. Ze zingt het met heel d’r hart en het resultaat mag er zijn.

New Dawn
Weer een totaal ander nummer. Het eerste woord dat gezongen wordt kondigt het al aan: Jesus. Een gospel-achtig nummer volgt, wat toch echt in het gevarieerde pakket van Taking Chances past. Voor mij hoefde de “Jesus” er niet bij, maar voor anderen zal dat juist een pluspunt zijn. Ieder z’n eigen smaak, maar we zullen het er allemaal over eens zijn: Céline laat weer horen wat ze kan.

A Song For You
Een prachtig nummer dat live (dus in één keer) is opgenomen in de studio, met een befaamde Zweedse pianist. Het is een liefelijk nummer, dat met weinig woorden en poespas toch heel veel zegt. Een mooie toevoeging aan het album, waar ik eigenlijk niet veel meer over hoef te zeggen.

A World to Believe In
Een prachtige ballad gezongen zoals alleen Céline dat kan en het nummer zal met name de mensen die wat teleurgesteld zijn in de wat ruigere richting die Céline met dit album heeft gekozen toch nog behoorlijk in hun nopjes laten zijn. Dit nummer zal de tweede single zijn in Japan, maar dan in duet vorm met de Japanse zangeres Yuna Ito.

Can't Fight The Feeling

En nog een juweeltje van een up-tempo nummer. Rock, Gitaren. Een
een strijdbare Céline laat een staaltje vocale acrobatiek horen waar je
u tegen zegt!

I Got Nothin’ Left
Een nummer dat me direct raakte, de prachtige melodie en de gekweldheid van de pijn van het ‘niets meer hebben’ wordt door Céline sterk en krachtig, maar toch nog kwetsbaar neergezet. Daar waar veel fans erg moesten wennen aan het ‘helium’ effect in het refrein vond ik dit direct erg mooi en een goede manier om de tekst van het nummer extra kracht bij te zetten. Wat mij betreft single-materiaal.

Right Next To The Right One
Neemt me weer helemaal mee terug naar een tijd waarvan ik niet helemaal zeker ben wanneer die zich afspeelde, maar het is er geweldig. Een gitaar opent het nummer en begeleid Céline d’r stem door het nummer. Het nummer straalt onschuld uit en heeft een melodie die de hele dag in je hoofd blijft hangen. Een heerlijk nummer om naar te luisteren en een mooi onderdeel van het album.

Fade Away
Het perfecte nummer om je aan het begin van wat een zware dag beloofd te zijn wat moed in te praten. “So let the clouds that bring you down, just fade away”. Céline laat de donkere wolken in je leven in drie en halve minuut volledig vervagen met dit statige up-tempo nummer.

That’s Just the Woman in Me
Een heel speciaal nummer. Dit nummer is bij het maken van elk Engels album van de afgelopen tien jaar opgedoken en telkens ook weer afgewezen omdat het niet bij het album paste. Taking Chances barstte al van de verschillende nummers, dus dit keer werd het nummer met beide handen aangepakt en niet meer losgelaten. En wat een goede keus is dat geweest. Weer een nummer waar Céline kan laten zien wat ze allemaal in huis heeft en ze maakt er gebruik van ook. Bij zo’n nummer denk ik dan, zet haar nog maar een keer naast Aretha met dit nummer, dan zien we wel wie de Queen of Soul is.

Skies of L.A.
Voor mij een mysterie. Waar het vandaan komt, hoe het tot stand is gekomen, ik weet eigenlijk niks van de achtergrond van dit nummer. Er zit geen overduidelijk verhaal in het lied. Als ik er naar luister vind ik het prachtig. Er hangt direct een bepaalde, misschien wel mysterieuze sfeer in de kamer als het nummer opstaat. Een rustig nummer dat ik wederom het label ‘anders’ geef. Het thema van dit album lijkt wel ‘anders dan anders’. Het voelt alsof er een nieuwe periode is aangebroken voor Céline en haar fans. Céline lijkt nog zekerder van zichzelf dan voorheen en dat
uit zich nu ook in het proberen van nieuwe dingen. Dit album is een prachtig voorbeeld van wat onze idool allemaal kan. Al zitten er nog een paar nummers in waar ik niet weg van ben, dit album heeft voor mij ruim aan haar verwachtingen voldaan.

DE PREMIERE 2003

In de afgelopen jaren ben ik zeer regelmatig naar Las Vegas gegaan, speciaal voor Céline. Aan elke reis heb ik mooie herinneringen overgehouden! De allereerste keer dat ik naar Las Vegas ging, ging ik samen met mijn moeder. Dit was in maart 2003, bij de première van de show. We hadden de kaarten voor die show al maanden eerder gekocht en hadden er al die tijd zo naar uitgekeken om naar Las Vegas te gaan! Het was wel een onrustige tijd, want een paar dagen voor vertrek brak de oorlog in Irak uit. Op de vliegvelden waren daarom nog strengere controle’s dan normaal en de reis was vreselijk vermoeiend. Toen we eenmaal in Vegas aan kwamen, waren we al die ellende zo weer vergeten… Overal zag je Céline, overal hoorde je Céline, overal hoorde je mensen praten over Céline! Echt geweldig! De eerste keer dat ik het Colosseum zag en de Céline-boutique, het was bijna alsof ik in een sprookje beland was. In Nederland kun je hooguit de nieuwste cd’s van Céline vinden, maar daar hadden ze van alles: t-shirts, mokken, boeken, pyjama’s, sportkleding, sieraden, je kon het zo gek niet bedenken, of het was er. Het was natuurlijk heel bijzonder om bij de première aanwezig te zijn. We mochten over de rode loper naar binnen wandelen, overal stonden fotografen en het was allemaal zo onwerkelijk! Er zaten ook veel beroemde mensen in de zaal, maar ik heb alleen maar oog voor Céline gehad. Alleen Jane Seymour konden we niet missen, die zat voor ons! We zaten op de derde rij en wat was Céline dichtbij! De show was echt prachtig. Toen ik voor het eerst If I Could live hoorde, heb ik wel even een traantje weggepinkt. Net op het moment dat ik dat deed, keek Céline me aan en zong door, terwijl ze me aan bleef kijken. Ik kon haast niet geloven hoeveel contact ze met de mensen in het publiek had, hoe dichtbij ze was. Het was ook super dat we dit konden delen met andere fans, uit Nederland en uit andere landen. Een belevenis die ik nooit zal vergeten!

NOVEMBER 2004

In november 2004 ben ik voor de tweede keer naar Las Vegas gegaan, deze keer met een groepje collega’s van mijn werk en mijn goede vriendin José, die ook lid is van de Nederlandse fanclub. Het was erg leuk omdat we met alleen maar dames waren, dus constant kletsen en lachen. We hebben die week veel gezien en gedaan, zijn met een limo over de Strip gegaan; we hebben er echt van genoten. Het was super om er samen met José te zijn, die de show voor het eerst zag. Die blik in haar ogen toen we daar zaten en ze Céline van zo dichtbij kon zien! Ik zal dat nooit vergeten! In die week waren Mireille en Michiel (ook uit Nederland) er toevallig ook en dat maakte het nog leuker allemaal. Het is gewoon super om je ervaringen met andere fans te delen!

SEPTEMBER 2005

In september 2005 ben ik samen met Janine, die ik via de internationale fanclub heb leren kennen en die echt een hartsvriendin is geworden, naar Las Vegas gegaan. Dit werd echt een heel speciale week. We hadden een tekening laten maken van Céline en haar vader. Deze tekening wilden we Céline cadeau doen om haar te bedanken voor alle plezier die ze ons brengt met haar muziek. We hadden nooit kunnen verwachten dat Céline de tekening zo mooi zou vinden, dat ze ons backstage uit zou nodigen om ons te bedanken! Het was en is nog steeds één grote droom. Ik kan me sommige dingen nog heel precies herinneren; hoe we naar het Colosseum liepen en ik alle voorbijgangers wel aan zou willen klampen om te zeggen dat wij Céline gingen ontmoeten, bijvoorbeeld! Maar de ontmoeting zelf is echt in een roes voorbij gegaan. Je zult misschien denken dat je heel veel zegt als je Céline ontmoet, dat dacht ik ook altijd. Maar het was zo onwerkelijk allemaal, dat ik nog geen een kwart heb gezegd van wat ik had willen zeggen! Céline was heel lief, nam de tijd om showboeken voor ons te signeren en foto’s te maken. Het is dat ik die foto’s nog kan zien, maar anders zou ik misschien niet eens meer geloven dat het echt gebeurd is! Het leuke was dat we daarna bij de show naast Christa en haar moeder zaten, ook uit Nederland. We hebben nog steeds contact met elkaar, net zoals ik ook nog contact met Mireille heb. We spreken ook weleens af met een heel groepje fans. Het is eigenlijk grappig dat Céline voor zoveel vriendschappen zorgt!

DE LAATSTE KEER

Mijn laatste keer in Vegas was in september 2007, deze keer met Janine en onze moeders. Weer hebben we er een heel mooie herinnering aan overgehouden! We hadden kaarten voor de eerste rij en hadden t-shirts laten maken met een boodschap voor Céline en haar team er op. Dat vond ze zo leuk, dat ze de trap af kwam om het eens van dichtbij te bekijken en als dank kregen we allemaal een high five van haar! Het is en blijft een fantastisch mens. Ik ben niet alleen fan van haar vanwege haar stem, maar ook vanwege haar geweldige persoonlijkheid. Ze is zo heerlijk ‘down to earth’, ze heeft een geweldig gevoel voor humor en ze is niet vergeten waar het allemaal om draait in het leven. Ik kan met recht zeggen dat ik er trots op ben om fan van haar te zijn. Het is jammer dat de Las Vegas-tijd nu op z’n eind loopt, want we hebben daar zoveel meegemaakt. Het is echt het einde van een tijdperken het was heel bijzonder om dat mee te maken. Het was relatief makkelijk om goede kaarten te krijgen, iets wat bij een tour veel moeilijker zal zijn. Maar aan de andere kant is het wel tijd voor iets nieuws, voor Céline zelf maar ook voor haar fans. Er zijn zoveel mensen die hetzich niet kunnen veroorloven om helemaal naar Las Vegas te reizen en alleen daarom al is het goed dat ze in 2008 zoveel verschillende landen aan zal doen. Het zal Céline ook goed doen om weer in zalen te staan met echt alleen maar fans, superenthousiaste mensen. Ik kijk uit naar de tour en ben erg benieuwd hoe de show er dan uit zal zien. Wat Vegas betreft: die tijd vergeet ik nooit meer en de herinneringen die ik er aan heb, neemt niemand me meer af!

Groetjes Laura

A New Day… het begin
Op 31 december 1999 nam Céline “afscheid” met het millennium concert in Montréal. Na een heftig jaar, met een grote tour, de ziekte van René en met de wil om een kindje te krijgen besloot Céline een sabbatical te nemen die twee jaar zou gaan duren. Op 5 januari 2000 echter was het alweer gedaan met de rust in huize Dion. Op die dag nam Céline haar familie mee naar Las Vegas om de show “O” te gaan bekijken. Tijdens het bekijken van de show was Céline zo onder de indruk dat ze René aanstootte om te zeggen dat ze ook zo’n show wilde. Céline realiseerde zich dat realiteit en fictie dicht bijelkaar lagen. Enige tijd hierna was er een ontmoeting tussen Franco Dragone, Céline en René en het klikte gelijk. Ze begrepen elkaar en het avontuur startte met een handruk, respect en vertrouwen. Het project dat toen nog geen naam had, had een leider nodig en uiteraard wierp René zich op als leider. René was even enthousiast als Céline en zorgde ervoor dat de juiste mensen op de juiste plaats terecht kwamen.

Het Colosseum
Om het hele project te laten slagen was er wel een speciaal theater nodig. Het had een thuis nodig en dat betekende dat er niet mee gereisd kon worden. Het team wat met het project bezig was prijsde zich gelukkig met een ontmoeting met Mr. Arthur Goldberg de president van Park Place Entertainment. Deze man durfde van begin af aan risico te nemen toen hij de plannen zag. Voordat deze man overleed aan de ziekte waaraan hij leed zorgde hij ervoor dat het plan in werking werd gezet. In deze fase is het idee voor het Colosseum tot stand gekomen, het meest belangrijke was dat het een plaats zou worden dat drie jaar lang van Céline was. Eén van de belangrijkste punten bij het bouwen van het Colosseum was het plaatsen van de rijen met stoelen. Iedereen die de show zou gaan bezoeken moest even goed zicht hebben zelfs op de laatste rij. Het moeilijkste was daarbij dat dan ook het geluid overal even goed naar voren zou komen en dat was nog wel even passen en meten. Uiteindelijk hebben ze naast de boxen op het plafond en de muur ook nog speakers moeten plaatsten op het tweede balkon want daar was het geluid in eerste instantie slecht te horen. De bouw van het hele Colosseum heeft 90 miljoen dollar gekost en dat na een flinke inkorting van het bedrag wat het eigenlijk zou hebben gekost namelijk 125 miljoen dollar.

De Architect…Franco Dragone
Vanaf het begin was het duidelijk dat Céline niet zomaar een show wilde. Ze wilde haar fans meer bieden, meer dan alleen maar liedje na liedje met een leuke verlichting. Ze wilde dat elk nummer dat ze zong een ervaring zou worden, waarin beeld, muziek en tekst samengevoegd zouden worden tot een geheel. Om dit voor elkaar te krijgen gingen Céline en René samenwerken met de man achter de show “O”, Franco Dragone. Deze man was verantwoordelijk voor meerdere Cirque du Soleil producties en bleek de perfecte persoon voor dit project te zijn. Het motto van zijn eigen productiemaatschappij is “Wij dromen. Wij doen” en dat is precies wat Céline en René zochten. Dus werd Dragone gevraagd voor het project, waar hij maar al te graag aan mee wilde werken. De show zou om Céline heen ontworpen moeten worden. Dragone begon daarom met het kijken naar wat Céline en haar liedjes uitstraalden. Daarbij kwamen ook de persoonlijkheden van de dansers en vervolgens bouwde hij daar de show omheen.

De vormgeving
De vormgeving van de show werd opgedeeld in verschillende taken. De vormgeving van de set werd uitbesteed aan Michel Crête, een quebecois die al eerder samen had gewerkt met Franco Dragone. Nadat hij zich had verdiept in Céline en haar muziek, kon hij een beeld vormen van hoe de set er uit zou moeten zien. Het moest een plek worden waar muziek niet slechts zou worden gespeeld, maar echt zou worden geleefd. Crête kwam met het idee om een enorm LED scherm achter het podium te plaatsen, wat uiteindelijk het grootste LED scherm in Noord-Amerika werd. Ook bepaalde hij dat het podium schuin aflope nd zou worden, zodat vanuit elke stoel in het publiek alles goed te zien was. Voor het ontwerpen van de beelden op het scherm werd Dirk Decloedt gevraagd. Ook hij had al eerder eens met Franco Dragone gewerkt. Zijn doel was niet om een achtergrond voor de show te maken, maar een wereld waar de show zich in af zou spelen, van een drukke New Yorkse straat tot een rustiek Italiaans pleintje. Wederom werd er eerst naar Céline gekeken en naar wat zij uitstraalde, pas daarna werden daar beelden bij bedacht. Als laatste werden de beelden bij de liedjes gevoegd. Door de enorme afmetingen van het scherm (10.2 x 33.3 meter) en de diepte in de beelden vergeet je al snel dat je naar een scherm zit te kijken en waan je je in de wereld van Céline en  ‘A New Day...’. Wel 48 dansers waren uitgekozen om mee te doen aan deze enorme productie. Maar met zoveel dansers is er natuulijk een grote behoefte aan kostuums. Deze werden ontworpen door Dominique Lemieux, die al sinds 1989 bij Cirque du Soleil werkte. Voor ‘A New Day...’ ontwierp Lemieux de meeste fantastische kostuums die zo uit een sprookje hadden kunnen lopen, zoals een pak waar een bloem uit groeit en de danser in een roos omtoverd. De dansers zelf kregen kostuums aan die zo ontworpen waren dat ze er optimaal in konden bewegen. De kleuren waren vaak zwart en wit, om niet te veel contrast te geven met de rest van de show. Volgens Lemieux hebben de kleuren ook een filosofische gedachte, namelijk dat Céline voor liefde staat en dat liefde om passie, vermenging en vooral contrast draait.

De cheografie
Maar liefst 48 dansers van over de hele wereld werden uitgekozen om deel te nemen aan de show ‘A New Day...’. Voordat er ook maar aan een cheografie kon worden gedacht, moesten al die verschillende nationaliteiten, achtergronden en dansstijlen samen worden gebracht tot één geheel. Dit werd overgelaten aan Mia Michaels, een zeer bekende choreografe die eerder al werkte met Madonna, Ricky Martin, Gloria Estefan en Prince. De verschillen tussen de  stijlen van de dansers bleken uiteindelijk meer een voordeel dan een nadeel te zijn, volgens Michaels. Ze gebruikte uit iedere stijl een beetje, om er vervolgens een nieuwe vorm van dans van te maken. Die stijl zou er niet voor moeten zorgen dat mensen zich af zouden vragen in wat voor stijl er gedanst werd. Michaels wilde slechts dat ze er een bepaald gevoel aan over zouden houden.

A New Day… van begint tot eind
En zo begon het avontuur op 25 maart, 2003. Met een Oprah special als generale repetitie en een CBS special over de eerste show maakten Céline, René en Franco Dragone een goede start. Céline zou vijf keer per week optreden voor een zaal met 4100 fans. Dit bleek lastiger dan gedacht te zijn, dus werd haar schema aangepast zodat ze om de week maar 4 keer op hoefde te treden. Waar Céline geen moeite mee had, was het vol krijgen van de zaal en de mensen bleven maar komen. Het waren niet eens alleen Vegas-gangers die van deze show bleken te willen genieten: fans van over de hele wereld kwamen naar de beroemde gokstad om hun idool te zien in deze geweldige show.

Zo’n geweldige start was natuurlijk alles waar Céline en Franco Dragone op hadden kunnen hopen. Het betekende echter niet dat Franco en zijn team klaar waren met de vormgeving van ‘A New Day...’. Het voorbereidende werk was slechts afgerond. Door de jaren heen werden er nummers uit de show gehaald en andere werden weer toegevoegd. Samen met de veranderingen van nummers kwamen er aanpassingen in de choreografie, de achtergrond en de kleding.

Nature Boy, waarmee de show van maart 2003 tot november 2004 opende, is vervangen door het prachtige A New Day Has Come dat tot het einde van de show in de setlist is gebleven. The Ever I Saw Your Face werd in augustus 2004 uit de show gehaald. Het originele plan voor dat nummer was dat Céline zou vliegen terwijl ze zong, maar al snel kreeg ze rugklachten en werd ook daar een aanpassing voor gemaakt. At Last en Fever bleven in de show tot mei 2006, tot ze beiden werden vervangen door All The Way, het bekende duet met Frank Sinatra. In 2006 werd ook What a Wonderful World uit de show gehaald, waarmee My Heart Will Go On meteen de nieuwe afsluiter van de show werd. Have You Ever Been in Love werd al snel na het begin van de show vervangen door het Franse nummer Et Je T’aime Encore. Vanaf november 2004 werd Pour Que Tu M’aimes Encore het enige Franse nummer in de show. Het zingen van alleen maar Engelse nummers viel Céline toch zwaar en dus werd tenminste één Frans nummer in de setlist een must. De laatste verandering die in de show is aangebracht is de toevoeging van het spetterende River Deep, Mountain High, waarmee Céline het hele publiek overweldigt.

Naast de veranderingen in de reguliere show, waren er ook speciale shows die tussendoor georganiseerd werden waar ook specifieke aanpassingen voor werden gemaakt. Zo gaf Céline een speciale show op 20 februari 2006, genaamd H.E.A.R.T., in samenwerking met Elton John en Jerry Seinfield. De opbrengsten van deze show gingen direct naar de werknemers van de Harrah’s hotels in New Orleans, waar de orkaan Katrina eerder doorheen was geraasd. Céline zong onder ander Saturday Night’s Alright (for Fighting) met Elton John. Op 7 mei  2006 werd er nog een special show gehouden, dit keer omdat het de 500e show van ‘A New Day...’ was. Céline wilde met de opbrengsten van deze mijlpaal iets teruggeven aan de stad Las Vegas. Alle opbrengsten werden verdeeld over 10 goede doelen in Las Vegas.

Céline en haar team in Las Vegas hebben al die jaren niet stilgezeten, dat is wel duidelijk. De stabiliteit die voor haar zo belangrijk was heeft ze gevonden. Toch kon het niet eeuwig duren en na vijf fantastische jaren in misschien wel de meest onwerkelijke stad van de wereld werd het tijd voor Céline om de koffers weer te pakken. Het leven gaat door, ook voor deze zangeres, die niet van ophouden lijkt te weten. Na 15 december zal ze even op adem kunnen komen, om zich vervolgens in de voorbereidingen van haar nieuwe wereld-tour te storten. 14 februari start ze in Zuid-Afrika. Een jaar lang reist ze de wereld over om bij al haar fans langs te komen en haar nieuwe album ten gehore te brengen. Samen met haar man, zoontje en moeder zal ze alle grote wereldsteden afgaan. Ook Nederland word niet vergeten. Op 2 juni komt Céline naar de Amsterdam ArenA om een eenmalig concert te geven. Met de aflsuiting van vijf jaar in Las Vegas is er een nieuwe periode aangebroken voor de fans en voor Céline zelf: A New Day Has Come.

Ik weet nog dat we voor het eerst hoorden dat Céline naar Las Vegas zou gaan. In 2002 kwam het grote nieuws, ze had een drie-jarig megacontract getekend voor een grote show die geregisseerd zou worden door Franco Dragone, je weet wel, de oud-directeur van Cirque Du Soleil. Ik wist destijds natuurlijk wel iets van Cirque du Soleil, maar een echt concreet beeld ervan had ik niet. Céline’s show was voor mij gehuld in een dikke wolk van onwetendheid want zelfs bij Las Vegas kon ik me geen echte voorstelling maken. Nu vijf jaar later is het allemaal voorbij en heeft Céline Dion een onuitwisbare indruk achtergelaten in het woestijnzand van Sin City. De entertainment industrie zal dankzij A New Day… in Las Vegas nooit meer hetzelfde zijn.

Op 15 december 2007 was het dan echt zover, na jaren speculeren over de definitieve einddatum van de show, is het doek gevallen onder toeziend oog van bijna alle mensen die vanaf het eerste uur geloofden in deze droom. De sfeer in de zaal was ongelooflijk bijzonder, een sfeer die geschapen werd door 4148 enthousiaste mensen die wisten dat ze getuige zouden zijn van een moment dat de muziekgeschiedenis in zou gaan. Onder hen Céline’s moeder, Thérèse Tanguay-Dion, Céline’s echtgenoot en manager, René Angélil, Céline’s zoontje René-Charles die met zijn zes jonge jaren zo goed bleek te beseffen dat zijn moeder een heel bijzondere avond voor de boeg had. Zij werden vergezeld door tientallen leden van de Dion familie. Verder waren er veel Québecse prominenten als Luc Plamondon en Garou.

Meer achterin de zaal zat de geestesvader van A New Day… Franco Dragone die op gepaste wijze en op zijn eigen manier, op wat meer afstand afscheid nam van een van zijn grootste creaties. Al deze bijzondere mensen, die zoveel hebben betekend in Céline’s persoonlijke leven en in haar carrière werden op hun beurt omringd door Céline’s grootste fans, mensen van alle leeftijden, achtergronden en nationaliteiten, die speciaal voor deze bijzondere gelegenheid vanuit alle werelddelen waren overgevlogen.

Na een korte introductie van de directeur van Caesars Palace en een verkorte versie van de documentaire “A New Day: The Secrets” begon de show bijna een uur later dan normaal, net zoals bijna alle andere shows die week. Céline nam haar tijd, scheurde met een bijna spiritueel gebaar voor elke show een blaadje van haar scheurkalender die aangaf hoeveel shows er nog te gaan waren. 4,3,2 en tenslotte nog 1.

Terwijl ze voor de allerlaatste keer haar positie innam achter de niet meer zo geheime schuifdeur in het LED scherm luisterde het bijzondere gezelschap in het Colosseum naar de eerste noten van “A New Day Has Come” en enkele seconden later verscheen ze voor de allerlaatste keer onderaan de geprojecteerde trap in haar zwarte gewaad met glitters en de grote strik. Éen zucht van emotie in de zaal, haar eerste gezongen woorden en toen in een golfbeweging van liefde, ontzag en trots, een staande ovatie die zijn weerga niet kent voor de vrouw die vijf jaar lang de meest stralende ster op de Strip was. Ze was zo sterk, keek op, glimlachte zoals alleen zij dat kan en groeide tot ongekende hoogte. Als er een avond was waarop Céline gedragen werd door haar publiek, dan was het deze avond, ze genoot en nam elk moment, hoe klein ook, in zich op.

En ze zong, beter dan ooit, met alles wat ze in zich had. Na “To Love You More” vertelde Céline dat bijna niemand in de entertainmentwereld aanvankelijk geloofde in “A New Day…”. Het leek alsof de Titanic opnieuw zou zinken maar ze hielden vast aan de grootste droom en geloofden erin met alles wat ze in zich hadden en dat die droom groot genoeg was om elke avond het rode pluche van het Colosseum tot op de laatste stoel te voelen. “Bedankt, dat jullie bléven komen…” een klein traantje verscheen in haar ooghoek, toen keek ze naar haar arm en probeerde het witte sjaaltje dat daar omheengebonden is, iets op te schuiven. Ze vertelde dat ze van René-Charles een twee meter grote kaart had gekregen om haar fijne kerst en een goede laatste show te wensen. Ze tilde daarna haar hand op om het witte koortje dat van onder het witte sjaaltje tevoorschijn kwam te laten zien dat haar zoon voor de show om haar pols had gestrikt: “the bow of love” (de lus van de liefde). René-Charles was zo trots en glunderde van oor tot oor.

Langzaam aan tikten de minuten weg terwijl Céline de show van haar leven gaf. Bijzonder waren de twee nieuwe nummers in de show: een ongelooflijke renditie van “Taking Chances” en geheel in de kerstsfeer het nummer “The Christmas Song”. Langzaam aan tikte de tijd weg naar het overmijdelijke moment. Terwijl Céline de laatste noten van de encore “My Heart Will Go On” zong wist op dat moment heel Las Vegas en in het bijzonder iedereen in het ronde gebouw aan Las Vegas Boulevard dat het einde van een tijdperk was aangebroken. Céline nam gracieus haar laatste staande ovatie in ontvangst terwijl achter haar de dansers en de leden van de band voor de laatste keer een lange rij achter haar vormden. In een regen van 100.000 rode rozenblaadjes werden zij vervolgens gehuldigd terwijl bij de meesten de tranen inmiddels rijkelijk vloeiden. Ook in het publiek werden de emoties op de vrije loop gelaten terwijl Céline voor de laatste keer die avond afscheid nam van haar publiek. Vervolgens zwaaiden de dansers en de bandleden ook een voor een tijdens de aftiteling naar het publiek en verdwenen vervolgens verdwenen van het podium waarop zij vijf jaar gedanst, muziek gemaakt, gezongen, gelachen, gehuild maar vooral gelééfd hadden. Na de aftiteling sloot op het LED-scherm in perfecte symboliek het laatste gordijn. De nieuwe dag was geëindigd…

Met een diepe buiging nemen we afscheid van de cast & crew van A New Day… sommige dingen zijn niet in woorden te vatten, maar herinneringen zijn blijvend.