30 April 1970 was een mooie dag. Thérèse Dion had haar zoons Michel, Jacques en Daniel gemobiliseerd om de tuin op te ruimen, de aarde om te spitten, het dode gras op te harken, het onkruid te wieden in de bloemperken en om de heg bij te knippen. Céline die een maand eerder twee was geworden, was met een schepje aan het spelen in haar zandbak. Toen Céline een blonde vrouw met een kinderwagen zag, die richting het huis kwam gelopen, dacht ze dat het haar oudste zus Denise met haar zoontje Christian was. |
|
Céline's allereerste optreden voor publiek vond plaats op de bruiloft van haar broer Michel op 18 augustus 1973, toen ze vijf jaar oud was. Ze zong 'Du Fil, Des Aiguiles Et Du Coton' van France Castel en Roger Whittaker's 'Mamy Blue' . Ze droeg een hoed en handschoenen. De avond ervoor had ze geoefend met haar moeder. |
|
|
In september 1974 ging Céline naar de eerste klas van de St. Jude basisschool in Charlemagne . Nog steeds voelde Céline zich alles behalve op haar plaats op school. Het was zelfs erger geworden. Haar leven was op zijn kop gezet. Haar moeder Thérèse had werk gevonden in een winkel in Montréal . Elke dag ging Céline lunchen bij haar zus Louise die op Rue Pierre woonde, en ze sliep er ook als Thérèse op donderdag- en vrijdagavond moest werken. Louise was erg lief voor haar, maar als ze 's avonds in haar bed lag, dan huilde ze. |
|
Céline was net 9 geworden toen Karine , het pas geboren dochtertje van Céline's zus Liette , erg ziek werd. De baby die pas twee maanden oud was werd met spoed naar het Sainte Justine kinderziekenhuis in Montréal gebracht. De dokters daar vertelden Liette dat haar dochtertje leed aan een ongeneeslijke ziekte, genaamd Cystic Fibrosis , en dat ze het kleine meisje zo snel mogelijk moest laten dopen omdat ze het ergste vreesden. De dokters vertelden Liette dat Karine misschien nog maar een paar weken zou leven. Dit alles maakte enorme indruk op Céline; ze hoorde haar ouders zeggen dat Karine misschien nooit zou opgroeien, dat ze elke dag pillen zou moeten slikken en dat ze misschien niet lang meer zou leven. |
|
|
In 1979 brandde, tot Céline's grote verdriet, 'Le Vieux Baril', de bar van haar vader en haar zus Claudette , tot
de grond toe af. Ze was ontroostbaar. Thérèse had ontzettend
met haar te doen en besloot dat ze, waar ze met haar oudere dochters
Claudette en Ghislaine gefaald had, nu met
Céline wél zou slagen. Ze zou zorgen dat Céline een carrière kreeg en dat ze de
rest van haar leven kon zingen. |
|
|
De hele avond had Thérèse , Céline's moeder, al met een melodie
in haar hoofd gezeten. Op een avond toen de kinderen al in bed lagen en het huis
netjes opgeruimd was, ging ze met haar sigaretten, een potlood en gelinieerd
papier aan de keukentafel zitten. |
|
|
In de lente van 1981, kort voor Céline's 13e verjaardag, belde Michel
Dion , Céline's broer, naar René Angélil om erachter
te komen wat er met Céline's demo's gebeurd was. Michel zei: "Ik weet dat u nog
niet naar de demo's geluisterd heeft, want als u dat wel gedaan had, had u
meteen teruggebeld." |
|
|
Omdat 'La Voix Du Bon Dieu' zo'n succes was
geweest in Quebec wilde René Angélil , Céline's manager, nu met
het album naar Frankrijk. Ze benaderden de productiemaatschappij
Pathé-Marconi . Wat hij en Eddy Marnay ,
Céline's vaste liedjesschrijver, echter ook probeerden; de Fransen waren niet te
porren voor Céline's liedjes, ze vonden ze niet commercieel genoeg. Eddy wist
dat hij met materiaal moest komen wat de Fransen wel aansprak. |
|
|
Céline was nu een echte ster in Quebec, maar in Frankrijk was ze nog steeds onbekend. Pathé-Marconi bracht de single 'D'amour Ou D'amitié' uit met ' Visa Pour Les Beaux Jours' op de B-kant, maar niemand leek geïnteresseerd in de single. De radiostations draaiden de single niet, en het publiek kreeg de kans niet om Céline's muziek te horen. René Angélil , Céline's manager, was er van overtuigd dat het Franse publiek Céline haar doorbraak zou bezorgen als ze Céline maar konden horen zingen. |
|
|
In de lente van 1984 trad Céline op tijdens de show die georganiseerd werd ter gelegenheid van de 450e verjaardag van de ontdekking van Canada door Jacques Cartier. De show die werd gehouden in de oude haven van Montréal met optredens van dertig muzikanten en artiesten vond plaats voor een publiek van 40.000 mensen. |
|
|
|
De tour die eind vorig jaar voorbereid was kon in januari beginnen. Céline en René Angélil , Céline's manager, hadden de nummers zó uitgekozen dat al haar capaciteiten aan bod kwamen. Ze deed enkele liedjes van Eddy Marnay zoals 'Une Colombe'. Medleys van de zangers Félix Leclerc en Michel Legrand. |
|
|
Terwijl René in Las Vegas zat, zat Céline niet stil. Ze voelde dat ze veranderde; ze was 17, bijna 18, en ze werd volwassen. Ze wilde lichamelijk veranderen. Als eerste ging ze naar een orthodontist om haar gebit recht te laten zetten. Haar gebit was vanaf het begin van haar carrière al een doelwit van spot geweest voor de roddelbladen, en nu had ze de tijd om daar wat aan te doen. Maandenlang droeg ze een beugel. |
|
|
De acht liedjes op het album 'Incognito' werden opgenomen in februari 1987. Het was voor het eerst sinds twee jaar dat ze weer de studio inging om nieuw materiaal op te nemen. Er werkten drie producers aan het album: Jean-Alain Roussel, Aldo Nova en Pierre Bazinet . Eddy Marnay had vijf van de liedjes geschreven, Luc Plamondon twee en Isa Minoke één. De invloeden van al deze professionals zorgde ervoor dat het album zeer gevarieerd was. |
|
|
Op maandag 11 januari 1988 ging de 'Incognito'
- tour van start. Céline's moeder, Thérèse, ging niet meer mee. Céline
zou binnenkort twintig worden, ze was nu oud en wijs genoeg. De 'Incognito'-tour
was erop ontworpen om Céline's verbazingwekkende vocale variëteit te tonen aan
het publiek. Alles kwam aan bod; pop, rock, ballads, de ouder nummers van
Eddy Marnay , covers van bekende artiesten als Michael
Jackson en liedjes uit de rockopera 'Starmania' van
Luc Plamondon. |
|
|
Céline besteedde bijna heel 1989 aan het samenstellen van haar allereerste
Engelstalige album. Ze ging naar Los Angeles om kennis te maken met producers en
professionals en om met David Foster te werken. Ze werd tweemaal gevraagd om een
duet op te nemen: 'Can't Live With You, Can't Live Without You' met Billy Newton-Davis en 'Wishful Thinking' met Dan Hill voor zijn album 'Real Love'. |
|
|  Op 2 April 1990 werd Céline's eerste Engelse album 'Unison' uitgebracht in Canada, precies drie jaar na haar laatste album 'Incognito' . Op de promotieposters stond "Remember the name, because you'll never forget the voice" (Onthoud de naam, want je zult haar stem nooit vergeten). Paul Burger , directeur van CBS, vertelde de pers dat Céline een Engelstalig album had gemaakt om haar kansen om ook door te breken in de rest van wereld te vergroten.
|
|
|
In januari 1991, nadat Céline drie weken geen woord had gezegd, bleek dat haar stem weer was opgeknapt. Tot Céline's grote opluchting was er geen schade aangericht.
Céline's debuut als actrice in de miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' werd voor het eerst uitgezonden op 7 maart 1991. René besloot de titelsong van de miniserie, Prenez-Moi , gezongen door Céline, niet uit te brengen omdat hij het liedje niet bij Céline's imago vond passen. Bovendien was de miniserie niet zo succesvol als gehoopt.
|
|
|
Op 27 januari 1992 zongen Céline en Peabo Bryson 'Beauty And The Beast'
op de American Music Awards .Het liedje was ook
genomineerd voor een Oscar en op Céline's 24e verjaardag, 30 maart 1992, in het
Dorothy Chandler Pavillion zong ze voor meer dan 2400
professionals en sterren uit de filmwereld. Even later bleek dat 'Beauty And The
Beast' de Oscar voor 'Beste Filmlied' gewonnen had. Op de
dezelfde dag 30 maart 1992, werd haar tweede Engelstalige album ' Celine
Dion' uitgebracht in Canada. |
|
|
Op 24 februari vond de jaarlijkse uitreiking van de Grammy's
plaats in het Shrine Auditorium in Los Angeles. Céline
en Peabo Bryson wonnen de grammy 'beste thema-lied van het jaar' voor
'Beauty And The Beast' . Céline werd langzaam bekender in de
VS. Een paar dagen eerder had ze op het inauguratie bal van Bill Clinton
gezongen. Op 1 maart waren de 75.000 kaarten voor haar komende tour binnen een
paar uur uitverkocht en half maart presenteerde Céline de Juno Awards
, ze won zelf de Juno voor 'Zangeres van het jaar'. |
|
|
Begin 1994 werd Céline's derde Engelse album 'The Colour Of My Love' ook
uitgebracht in Europa en de rest van de wereld. René en zijn vriend Dave
Platel begonnen met het verkopen van Céline Dion merchandise door het
bedrijfje Five Star Inc. op te richten. Begin 1994 werd
CBS overgenomen door Sony Music . |
|
|
30 April 1970 was een mooie dag. Thérèse Dion had haar zoons Michel, Jacques en Daniel gemobiliseerd om de tuin op te ruimen, de aarde om te spitten, het dode gras op te harken, het onkruid te wieden in de bloemperken en om de heg bij te knippen. Céline die een maand eerder twee was geworden, was met een schepje aan het spelen in haar zandbak. Toen Céline een blonde vrouw met een kinderwagen zag, die richting het huis kwam gelopen, dacht ze dat het haar oudste zus Denise met haar zoontje Christian was.
