Omdat 'La Voix Du Bon Dieu' zo'n succes was geweest in Quebec wilde René Angélil , Céline's manager, nu met het album naar Frankrijk. Ze benaderden de productiemaatschappij Pathé-Marconi . Wat hij en Eddy Marnay , Céline's vaste liedjesschrijver, echter ook probeerden; de Fransen waren niet te porren voor Céline's liedjes, ze vonden ze niet commercieel genoeg. Eddy wist dat hij met materiaal moest komen wat de Fransen wel aansprak.

Dagen en dagen spookte het probleem door zijn hoofd. Hij had al een melodie maar hij wist niet waar het liedje over moest gaan. Plotseling kreeg hij een idee. Céline was nu veertien en binnenkort zou ze haar jeugd achter zich laten. Hij herinnerde zich dat hij op die leeftijd constant verliefd geweest was. Hij besloot dat hij bij Céline moest zijn om te weten wat haar bezig hield. Om haar beter te leren kennen vloog hij naar Montréal waar hij uren en uren bij de Dions doorbracht.

Sylvain , een verlegen maar knappe jongen uit de buurt, was erg geïnteresseerd in Céline, en op een dag kusten ze elkaar bij de voordeur. Céline vroeg zich af of ze verliefd was. Hield hij van haar? Was het liefde dat ze voelde, of alleen maar het verlangen naar de liefde? Eddy zag wat Céline doormaakte en dezelfde dag schreef hij de tekst voor 'D'amour Ou D'amitié' (Liefde of Vriendschap). Kort daarna kreeg hij inspiratie voor twee andere nummers 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' (Zoveel Liefde Heb Ik Voor Jou) en 'Visa Pour Les Beaux jours' (Visum voor Geluk). Deze liedjes vielen wél in de smaak bij Pathé-Marconi , en ze begonnen aan Céline's volgende album, dat tegelijkertijd in Frankrijk en Quebec zou worden uitgebracht.

De eerste drie liedjes voor Céline's nieuwe album werden in de zomer van 1982 opgenomen in de Family Sound Studio . Drie weken later nam ze nog eens zes liedjes op in de Saint Charles Studio. Een ervan ' La Piano Fantôme' was geschreven door Luc Plamondon en François Cousineau , de andere vijf waren weer voor de rekening van Eddy.

Half september gingen Céline's moeder Thérèse en René naar de directer van Céline's school. Céline had inmiddels zoveel verplichtingen, interviews, concerten en televisieoptredens, dat er geen andere mogelijkheid meer was dan Céline een speciaal onderwijsprogramma te laten volgen.

Eind september ging rond etenstijd de telefoon. Het was Eddy die vanuit Parijs belde om te vertellen dat het liedje 'Tellement J'Ai D'Amour Pour Toi' was uitgekozen om Frankrijk te vertegenwoordigen op het dertiende World Yamaha Popular Song Festival in Tokio , Japan .

Eind oktober vertrokken Céline, Thérèse, René en een vriend van René Ben Kaye naar Tokio. Eddy moest vanwege rugproblemen verstek laten gaan, en Mia besloot bij Eddy te blijven. Onderweg naar Tokio in het vliegtuig konden ze kiezen of ze Japans wilden eten of liever westerse kost. Céline en Thérèse, die qua eten niet erg avontuurlijk waren ingesteld, weigerden te proeven van de Japanse lekkernijen. Ze moesten van René beloven dat als ze de wedstrijd zouden winnen, dat ze dan alles zouden proeven wat ze voorgeschoteld zouden krijgen. Céline zong op 30 Oktober 1982 in de eerste ronde van het festival. Ze was als vijfde in rij aan de beurt. Aan het eind van de dag was ze bij de overgebleven tien deelnemers die doormochten naar de grote finale, waar ze opnieuw als vijfde moest optreden. Vlak voor ze op moest, vond ze een 5 Yen muntje dat ze in haar schoen stopte, omdat er geen zakken in haar jurk zaten. René liet Eddy en Mia per telefoon meeluisteren, en later toen de winnaar bekend gemaakt werd, hoorden Eddy en Mia vroeg in de morgen 'Céline Dion' door de luidsprekers schallen. Céline deelde de eerste plaats met de Mexicaanse zanger Yoshio . Céline ontving ook de Orchestra's Special Award , toegekend door het 62-koppige orkest.

Enkele dagen later zong Céline vijf nummers voor een publiek van Ambassadeurs en hoge Japanse overheidsambtenaren. In het banket dat volgde zat ze met haar moeder aan de hoofdtafel. Zoals beloofd proefde ze alles wat ze voorgeschoteld kreeg. Nadat ze een sterk gekruide soep had weggeslikt, gebeurde waar ze al bang voor was. Ze kreeg rauwe vis met kruiden en potjes met allerlei soorten sauzen. Céline nam een hap van de saus die haar het meest bekend voorkwam, niet wetende dat het hete wasabi mosterd was. Op dat moment dacht ze dat haar hoofd zou ontploffen. Door haar tranen heen zag ze vaag de bezorgde gezichten die haar aanstaarden. Toen ze weer een beetje bij haar positieven kwam stond iedereen om haar heen. Ze brachten haar vochtige handdoeken en zakdoeken om haar neus te snuiten, water, cola en suiker. Toen ze weer een beetje zichzelf was kon ze eindelijk vertellen wat er gebeurd was. Iedereen barstte in lachen uit en de ober vroeg of hij haar een biefstukje moest brengen.

Toen Céline terugkwam in Quebec begin november werd ze onthaald als een heldin, het nieuws van haar overwinning had in alle kranten gestaan. Er was geen beter moment om haar nieuwe album 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' op de markt te brengen. In enkele maanden tijd verkocht ze 125.000 exemplaren.