(Jean-Jacques Goldman)
Des milliers de baisers, des milliers de milliers
Un à un de mes lèvres à tes lèvres déposés
Des millions de secondes, instantanés de bonheur
Effacés disparus en un battement de coeur
Duizenden kussen, duizenden en duizenden
Een voor een van mijn lippen, op jouw lippen gegeven
Miljoenen seconden, momentopnames van geluk
Uitgewist, verdwenen in een enkele hartslag
Des milliers de mots doux sur des pare-brises envolés
Numéros composés sans jamais oser parler
Bouts d'aveux déchirés dans des corbeilles à papier
Les défroisser les recoller, lire et les garder
Duizenden lieve woorden die vanonder de ruitenwissers zijn weggewaaid
Nummers geschreven zonder ooit te durven praten
Stukjes bekentenissen verscheurd in de prullenmand
Ze gladstrijken, aan elkaar lijmen, lezen en bewaren
Des milliers de caresses au millimètre carré
Des milliers de cris de souffles à nos bouches échappés
Pans de ciels effleurés, touchés, sommeils emmêlés
Rayés comme si tout ça n'avait jamais été
Duizenden liefkozingen op een vierkante millimeter
Duizenden kreten en zuchten die uit onze monden zijn ontsnapt
Stroken aangeroerde lucht, aangeraakt, verwarde slaap
Doorgestreept alsof dit alles er nooit is geweest
Je voudrais tout ramasser dans des grands sacs poubelle
Les paroles oubliées des plus banales aux plus belles
Qu'aucun ne se perde de ces instants si précieux
Ces phrases ont été dites, ces moments ont eu lieu
Ik zou alles in grote vuilniszakken willen verzamelen
De vergeten teksten, van de meest banale tot de allermooiste
Zodat niemand deze waardevolle momenten zou verliezen
Deze zinnen zijn gezegd, deze momenten hebben plaatsgevonden
Tout enregistrer ajouter le son les odeurs
ADN, empreintes, mais que jamais rien ne meure
Ces millions de films de nous, mais pas du cinéma
Toutes les scènes perdues que l'on ne jouait pas
Alles opslaan, geluid en geuren toevoegen
DNA, vingerafdrukken, maar dat niets ooit ophoudt te bestaan
Deze miljoenen filmpjes van ons, maar geen film
Al die verloren scenes die we nooit hebben gespeeld
On ouvrirait tous les jours où nous serions moins forts
Tous ces embryons d'amour, toutes ces aurores
Sincères, démasqués, fragiles et vrais de candeur
Nous revoir ainsi nous rendrait peut-être meilleurs
We zouden op alle dagen dat we minder sterk zijn
Al deze kiemen van liefde, al deze dageraden openen
Oprecht, ontmaskerd, kwetsbaar en oprecht
Als we ons zo terugzien, zouden we er misschien beter van worden
Des milliers de baisers, des milliers de millier
Un à un de nos lèvres sur des peaux déposées
Des milliers de pensées, de moments d'éternité
De regards échangés dans des gares échangés
Des milliers de baisers en un clin d'oeil oubliés
Duizenden kussen, duizenden en duizenden
Een voor een van onze lippen, op onze huid gegeven
Duizenden gedachten, momenten van eeuwigheid
Uitgewisselde blikken op overstapstations
Duizenden kussen, in een oogwenk vergeten